Słownik pojęć


  S

Świadczenie niepieniężne

Świadczenia niepieniężne wynikają z jakiegoś obowiązku (zobowiązania) z umowy lub wprost z prawa (ustawowego) czy orzeczenia sąd. Nazwane są też świadczeniami w naturze.

Stosując pojęcie świadczenia niepieniężnego należy wpierw zdefiniować czym jest świadczenie w myśl przepisów Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny – dalej jako: KC.

Świadczenie jest przedmiotem zobowiązania, a więc spoczywającego na dłużniku obowiązku określonego zachowania (a częściej zespołem zachowań, które dłużnik powinien podjąć w interesie wierzyciela). Zachowanie się dłużnika zgodnie z treścią danego stosunku prawnego (zobowiązania) jest świadczeniem w rozumieniu art. 353 KC, tym samym stosunek taki jest zobowiązaniem w sensie tego przepisu wtedy, gdy takie świadczenie (zachowanie) samo w sobie jest korzystne dla uprawnionego.

Aby zobowiązanie mogło powstać, a następnie zostać wykonane świadczenie musi być możliwe do spełnienia (Impossibilium nulla obligatio est) – o czym stanowi art. 387 KC.

Przedmiotem świadczenia niepieniężnego w odróżnieniu od pieniężnego nie jest jedynie wartość wyrażona w określonych jednostkach pieniężnych, a uzyskanie ze strony dłużnika określonego działania (zachowania) bądź pozyskania dobra np. materialnego czyli oznaczonych rzeczy (np.: przeniesienie własności rzeczy, wykonanie usługi, napisanie utworu lub jego wykonanie (np.: na gitarze), czy wykonaniu ugody, orzeczenia sądu (np.: naprawienie szkody, zwrot bezpodstawnego wzbogacenia)).