Instrukcje

Kiedy i jak mikro przedsiębiorca może dokonywać zwrotu towaru?

W pierwszej kolejności należy wymienić przypadki gdy mikro przedsiębiorca nabywa towary poza siedzibą przedsiębiorstwa sprzedawcy / zbywcy. Mikro przedsiębiorca będący osobą fizyczną może dokonywać zakupów towarów również jako konsument. Zgodnie z art. 22[1] ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. 1025.), za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. W takim wypadku mikro przedsiębiorcy jako konsumentowi przysługują rzecz jasna prawa konsumenta.

Mikro przedsiębiorca może dokonywać nabycia towarów poza siedzibą przedsiębiorstwa zbywcy w następujących przypadkach:

1) nabycie towarów jako konsument na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (tekst jednolity Dz.U. 2017 r. poz. 683),
2) nabycie towarów od ich producenta poza jego lokalem (mikro przedsiębiorca nabywa towary od ich producenta w drodze np. umowy zawartej i realizowanej w trakcie giełdy, targów lub wystawy),
3) nabycie towarów na zasadzie sprzedaży przygodnej (na przykład na skutek uniemożliwiającego dalszą jazdę wypadku komunikacyjnego samochodu dostawczego wiozącego produkty żywnościowe, przedsiębiorca decyduje się je zbyć na miejscu, lokalnym przedsiębiorcom, tak, aby zminimalizować straty),
4) nabycie towarów od przedsiębiorcy, który dokonuje zbycia nie swoich produktów lecz składników majątkowych swojego przedsiębiorstwa (przykładowo może dotyczyć to nabywania przez mikro przedsiębiorcę po okazyjnej cenie wyposażenia biurowego, które jest wycofywane z użytku z innego przedsiębiorstwa).

Aby dokonać zwrotu towarów nabytych poza siedzibą przedsiębiorstwa, konieczne jest zastosowanie odpowiednich do tego podstaw prawnych. W pierwszym przypadku mikroprzedsiębiorcy będą przysługiwały prawa konsumenta, ponieważ będzie nabywał towary jako konsument na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa. Te uprawnienia będą przysługiwały mikroprzedsiębiorcy – konsumentowi co do zasady niezależnie od tego, czy towar będzie zgodny z umową czy będzie wadliwy. W przypadku zorientowania się, że towar kupiony poza lokalem przedsiębiorstwa jest wadliwy i w zależności od oceny, co byłoby korzystniejsze dla konsumenta będzie on mógł, albo skorzystać z uprawnień z rękojmi za wady towaru (jako konsument), albo będzie mógł go zwrócić odstępując od umowy w trybie przepisów ustawy o prawach konsumenta w terminie 14 dni od daty zawarcia umowy.

W pozostałych przypadkach mikroprzedsiębiorca, chcący dokonać zwrotu towarów, które nabył poza siedzibą przedsiębiorstwa, będzie się opierał na ogólnych przepisach Kodeksu cywilnego, przewidujących odpowiedzialność sprzedawcy z tytułu rękojmi za wady (przepisy art. 556 – art. 576 Kc) lub gwarancji przy uwzględnieniu modyfikacji w umowie.

 

Mikroprzedsiębiorca jako konsument - nabycie towarów jako konsument na odległość i poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta

Zgodnie z ustawą z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (tekst jednolity Dz.U. 2017 r. poz. 683, dalej zwanej ustawą) reguluje ona zasady i tryb zawierania z konsumentem umowy na odległość i poza lokalem przedsiębiorstwa (art. 1 pkt. 2).

Zgodnie z art. 2 pkt. 2) ustawy przez umowę zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa rozumie się umowę z konsumentem zawartą:

a) przy jednoczesnej fizycznej obecności stron w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy,

b) w wyniku przyjęcia oferty złożonej przez konsumenta w okolicznościach, o których mowa w lit.a,

c) w lokalu przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy lub za pomocą środków porozumiewania się na odległość bezpośrednio po tym, jak nawiązano indywidualny i osobisty kontakt z konsumentem w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy, przy jednoczesnej fizycznej obecności stron,

d) podczas wycieczki zorganizowanej przez przedsiębiorcę, której celem lub skutkiem jest promocja oraz zawieranie umów z konsumentami.

Zgodnie z art. 27 ustawy, konsument, który zawarł umowę na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, może w terminie 14 dni odstąpić od niej bez podawania przyczyny i bez ponoszenia kosztów, z wyjątkiem kosztów określonych w art. 33 (zwrot kosztów dodatkowych dostarczenia rzeczy), art. 34 ust. 2 (bezpośrednie koszty zwrotu rzeczy) i art. 35 (zapłata za świadczenia spełnione do chwili odstąpienia od umowy).

Należy pamiętać, iż zgodnie z art. 38 ustawy, prawo odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość nie przysługuje konsumentowi w odniesieniu do umów:

1) o świadczenie usług, jeżeli przedsiębiorca wykonał w pełni usługę za wyraźną zgodą konsumenta, który został poinformowany przed rozpoczęciem świadczenia, że po spełnieniu świadczenia przez przedsiębiorcę utraci prawo odstąpienia od umowy;

2) w której cena lub wynagrodzenie zależy od wahań na rynku finansowym, nad którymi przedsiębiorca nie sprawuje kontroli, i które mogą wystąpić przed upływem terminu do odstąpienia od umowy;

3) w której przedmiotem świadczenia jest rzecz nieprefabrykowana, wyprodukowana według specyfikacji konsumenta lub służąca zaspokojeniu jego zindywidualizowanych potrzeb;

4) w której przedmiotem świadczenia jest rzecz ulegająca szybkiemu zepsuciu lub mająca krótki termin przydatności do użycia;

5) w której przedmiotem świadczenia jest rzecz dostarczana w zapieczętowanym opakowaniu, której po otwarciu opakowania nie można zwrócić ze względu na ochronę zdrowia lub ze względów higienicznych, jeżeli opakowanie zostało otwarte po dostarczeniu;

6) w której przedmiotem świadczenia są rzeczy, które po dostarczeniu, ze względu na swój charakter, zostają nierozłącznie połączone z innymi rzeczami;

7) w której przedmiotem świadczenia są napoje alkoholowe, których cena została uzgodniona przy zawarciu umowy sprzedaży, a których dostarczenie może nastąpić dopiero po upływie 30 dni i których wartość zależy od wahań na rynku, nad którymi przedsiębiorca nie ma kontroli;

8) w której konsument wyraźnie żądał, aby przedsiębiorca do niego przyjechał w celu dokonania pilnej naprawy lub konserwacji; jeżeli przedsiębiorca świadczy dodatkowo inne usługi niż te, których wykonania konsument żądał, lub dostarcza rzeczy inne niż części zamienne niezbędne do wykonania naprawy lub konserwacji, prawo odstąpienia od umowy przysługuje konsumentowi w odniesieniu do dodatkowych usług lub rzeczy;

9) w której przedmiotem świadczenia są nagrania dźwiękowe lub wizualne albo programy komputerowe dostarczane w zapieczętowanym opakowaniu, jeżeli opakowanie zostało otwarte po dostarczeniu;

10) o dostarczanie dzienników, periodyków lub czasopism, z wyjątkiem umowy o prenumeratę;

11) zawartej w drodze aukcji publicznej;

12) o świadczenie usług w zakresie zakwaterowania, innych niż do celów mieszkalnych, przewozu rzeczy, najmu samochodów, gastronomii, usług związanych z wypoczynkiem, wydarzeniami rozrywkowymi, sportowymi lub kulturalnymi, jeżeli w umowie oznaczono dzień lub okres świadczenia usługi;

13) o dostarczanie treści cyfrowych, które nie są zapisane na nośniku materialnym, jeżeli spełnianie świadczenia rozpoczęło się za wyraźną zgodą konsumenta przed upływem terminu do odstąpienia od umowy i po poinformowaniu go przez przedsiębiorcę o utracie prawa odstąpienia od umowy.

Przed dokonaniem zwrotu towarów ten, kto towary nabył jako konsument poza lokalem przedsiębiorstwa, powinien złożyć, zgodnie z art. 30 ustawy, przedsiębiorcy oświadczenie o odstąpieniu od umowy (art. 30 ustawy). Oświadczenie można złożyć na formularzu, którego wzór stanowi załącznik nr 2 do ustawy. Do zachowania terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem.

Jeżeli przedsiębiorca zapewnia możliwość złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy drogą elektroniczną, konsument może także odstąpić od umowy:

1) przy wykorzystaniu wzoru formularza odstąpienia od umowy, stanowiącego załącznik nr 2 do ustawy;

2) przez złożenie oświadczenia na stronie internetowej przedsiębiorcy.

Przedsiębiorca ma obowiązek niezwłocznie przesłać konsumentowi na trwałym nośniku potwierdzenie otrzymania oświadczenia o odstąpieniu od umowy złożonego w sposób, o którym mowa drogą elektroniczną.

Zgodnie z załącznikiem 2 do ustawy formularz ma następujące brzmienie:

–Adresat [w tym miejscu przedsiębiorca powinien wpisać nazwę przedsiębiorcy, pełny adres pocztowy oraz, o ile są dostępne, numer faksu i adres e-mail]

–Ja/My(*) niniejszym informuję/informujemy(*) o moim/naszym odstąpieniu od umowy sprzedaży następujących rzeczy(*)

umowy dostawy następujących rzeczy(*) umowy o dzieło polegającej na wykonaniu następujących rzeczy(*)/o świadczenie

następującej usługi(*)

–Data zawarcia umowy(*)/odbioru(*)

–Imię i nazwisko konsumenta(-ów)

–Adres konsumenta(-ów)

–Podpis konsumenta(-ów) (tylko jeżeli formularz jest przesyłany w wersji papierowej)

–Data

(*) Niepotrzebne skreślić.

Po złożeniu oświadczenia o odstąpieniu od umowy, mikroprzedsiębiorca powinien dokonać zwrotu rzeczy. Z praktycznego punktu widzenia należałoby rekomendować uzgodnienie z przedsiębiorcą zwrotu tej rzeczy – przykładowo, że w określonej dacie zwróci ją w wybranym lokalu przedsiębiorcy. W takim wypadku zasadnym byłoby podpisanie na miejscu protokołu zwrotu, z którego by wynikało w jakim stanie rzecz jest zwrócona, celem uniknięcia wątpliwości co do jej stanu. Zgodnie z art. 34 ustawy;

1. Konsument ma obowiązek zwrócić rzecz przedsiębiorcy lub przekazać ją osobie upoważnionej przez przedsiębiorcę do odbioru niezwłocznie, jednak nie później niż 14 dni od dnia, w którym odstąpił od umowy, chyba że przedsiębiorca zaproponował, że sam odbierze rzecz. Do zachowania terminu wystarczy odesłanie rzeczy przed jego upływem.

2. Konsument ponosi tylko bezpośrednie koszty zwrotu rzeczy, chyba że przedsiębiorca zgodził się je ponieść lub nie poinformował konsumenta o konieczności poniesienia tych kosztów.

3. Jeżeli umowę zawarto poza lokalem przedsiębiorstwa a rzecz dostarczono konsumentowi do miejsca, w którym zamieszkiwał w chwili zawarcia umowy, przedsiębiorca jest zobowiązany do odebrania rzeczy na swój koszt, gdy ze względu na charakter rzeczy nie można jej odesłać w zwykły sposób pocztą.

4. Konsument ponosi odpowiedzialność za zmniejszenie wartości rzeczy będące wynikiem korzystania z niej w sposób wykraczający poza konieczny do stwierdzenia charakteru, cech i funkcjonowania rzeczy, chyba że przedsiębiorca nie poinformował konsumenta o prawie odstąpienia od umowy zgodnie z wymaganiami art. 12 ust. 1 pkt 9 (czyli sposobie i terminie wykonania prawa odstąpienia od umowy na podstawie art. 27, a także wzorze formularza odstąpienia od umowy, zawartym w załączniku nr 2 do ustawy).

Zgodnie z doktryną dopuszcza się zwrot rzeczy równocześnie z odstąpieniem od umowy. Uwzględniając brzmienie art. 30 ustawy, samo odesłanie rzeczy należy traktować jako skuteczne odstąpienie per facta concludentia, byleby nastąpiło w terminach przewidzianych ustawą.[1] Jeżeli przedsiębiorca ma kilka adresów przedsiębiorstwa lub lokali sprzedaży (przykładowo sklepy sieciowe) i nie wskazał miejsca zwrotu rzeczy, konsumentowi przysługuje prawo wyboru miejsca, w którym dokona zwrotu. W związku z brzmieniem art. 97 Kc, zgodnie z którym osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługiwania publiczności poczytuje się w razie wątpliwości za umocowaną do dokonania czynności prawnych, które zazwyczaj są dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa, zwrot w lokalu przedsiębiorcy należy uznać za skuteczny. Jeżeli jednak przedsiębiorca wskazał adres, pod który należy dostarczyć zwracaną rzecz, a konsument mimo to zwrócił ją w innym lokalu lub miejscu prowadzenia działalności przez przedsiębiorcę, zwrot i odstąpienie są skuteczne.[2] Dlatego też należałoby rekomendować – w miarę możliwości – porozumienie się przez konsumenta z przedsiębiorcą, któremu jest zwracany towar.

Należy pamiętać, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt: I CSK 203/16, Legalis;

I. Dorozumiane złożenie oświadczenia woli przez określone zachowanie się konsumenta, zwłaszcza w postaci jego milczenia może być uznane za oświadczenie woli tylko wtedy, gdy na to pozwala przepis prawa, strony się tak umówią, oraz gdy stosunek umowny przedsiębiorcy z konsumentem ma być kontynuowany na takich samych warunkach jak dotychczasowe, uzgodnione wcześniej między stronami, z zachowaniem ich równorzędności jako kontrahentów umowy. Taki wniosek wynika pośrednio z art. 3853 pkt 18 KC uznającego za klauzulę niedozwoloną postanowienie umowne dotyczące przedłużenia umowy zawartej na czas oznaczony z konsumentem, gdy nie ma on wystarczającego terminu na wypowiedzenie się.

II. W stosunkach między przedsiębiorcą a konsumentem złożenie przez konsumenta oświadczenia woli w sposób dorozumiany może być uznane za skuteczne tylko wtedy, gdy przewiduje to ustawa lub umowa.

III. Zasadą w stosunkach umownych między przedsiębiorcą a konsumentem jest wyraźny sposób składania oświadczeń woli przez konsumenta. Dorozumiane złożenie oświadczenia woli przez określone zachowanie się konsumenta, zwłaszcza w postaci jego milczenia, może być uznane za oświadczenie woli tylko wtedy, gdy na to pozwala przepis prawa, strony się tak umówią oraz gdy stosunek umowny przedsiębiorcy z konsumentem ma być kontynuowany na takich samych warunkach, jak dotychczasowy, uzgodniony wcześniej między stronami, z zachowaniem ich równorzędności jako kontrahentów umowy.

Ważne:

Nie tylko przedsiębiorcy, ale i konsumenci powinni działać z rozwagą i starannością przy dokonywaniu czynności prawnych, celem uniknięcia sporów wynikających z nieprawidłowości przy ich dokonywaniu.


Mikroprzedsiębiorca dokonujący nabycia towaru w celu, dla potrzeb jego działalności gospodarczej lub zawodowej

Ważne:

Należy zwrócić uwagę na fakt, że mikroprzedsiębiorca, wszyscy prowadzący działalność gospodarczą są przedsiębiorcami, a więc z formalnego punktu widzenia tak samo traktowanymi profesjonalistami. Oznacza to, że każdy z nich powinien dochować należytej staranności wynikającej z zawodowego charakteru jego działalności, a decyzje o nabyciu ruchomości i innych składników majątkowych powinien podejmować ze szczególną, zawodową starannością.

Przedsiębiorca powinien zadbać ze szczególną ostrożnością o prawidłowe i jednoznaczne określenie praw i obowiązków stron czynności prawnej, tak aby móc dochodzić odpowiedzialności za niewykonanie bądź nienależyte wykonanie zobowiązania przez kontrahenta. Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie - I Wydział Cywilny z dnia 3 czerwca 2016 r., sygn. akt: I ACa 902/15, Legalis, skoro modyfikacja odpowiedzialności z tytułu rękojmi może być dokonana jedynie w umowie, to oznacza, że wykluczone jest domniemanie zmian w tym zakresie. W sytuacji, gdy jedyny przewidziany przez strony zakres rozszerzenia odpowiedzialności wykonawcy z tytułu rękojmi dotyczy wydłużenia okresu jej obowiązywania, nie zaś objęcia okresu rękojmi zastrzeżeniami dotyczącym gwarancją dobrego i terminowego wykonania umowy, a w konsekwencji uzależnienia zwrotu drugiej części kaucji gwarancyjnej nie tylko od upływu okresu gwarancji, ale także okresu rękojmi, to gdyby taka była wola obu stron umowy, to stosowne regulacje w tym zakresie, powinna w sposób jasny przewidywać umowa.

Mikroprzedsiębiorca nabywający określone składniki majątkowe „na firmę”, czyli w zakresie swojej działalności gospodarczej powinien również mieć świadomość, że aby ich koszt mógł być uznany za koszt poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, powinien pozostawać w związku z prowadzoną działalnością. Jak wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji indywidualnej z dnia 14 listopada 2012 r. ITPB1/415-898/12/AD, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że poniesienie tego wydatku miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, ewentualnie na zachowanie lub zabezpieczenie źródła tego przychodu.

Należy również pamiętać o konieczności prawidłowego udokumentowania faktu poniesienia wydatku. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt: II FSK 755/15, brak udokumentowania poniesienia wydatków, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.), rzetelnym, kompletnym i wolnym od błędów dowodem księgowym uniemożliwia uznanie takiego wydatku za koszt uzyskania przychodów. Do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest przede wszystkim zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towarów i usług, u konkretnego sprzedawcy, wykazanego w fakturze, za konkretną cenę, ale ponadto odpowiednie udokumentowanie tej operacji.

Zwrot towarów co do zasady będzie zawsze podlegał przepisom Kodeksu cywilnego. Zwrot towarów może być więc spowodowany wykonaniem uprawnień z tytułu rękojmi w przypadku gdy towar jest wadliwy. Zwrot towarów może być również skutkiem rozwiązania umowy przez obie strony na zasadach ogólnych i wzajemnego zwrotu świadczeń.

Należy pamiętać, że w przypadku rękojmi strony umowy sprzedaży będące przedsiębiorcami w drodze umowy mogą ją rozszerzyć, zmniejszyć jak również wyłączyć. Jeżeli kupującym jest konsument, ograniczenie lub wyłączenie odpowiedzialności z tytułu rękojmi jest dopuszczalne tylko w przypadkach określonych w przepisach szczególnych (art. 558 § 1 Kc). W przypadkach prowadzenia nabycia towarów od przedsiębiorcy, który dokonuje zbycia nie swoich produktów lecz składników majątkowych swojego przedsiębiorstwa (przykładowo może dotyczyć to nabywania przez mikroprzedsiębiorcę po okazyjnej cenie wyposażenia biurowego, które jest wycofywane z użytku z innego przedsiębiorstwa), może się pojawić wyłączenie albo ograniczenie rękojmi, motywowane tym, że przykładowo zbywane ruchomości stanowią wyposażenie przedsiębiorstwa, które ulega wycofaniu jako przestarzałe bądź uszkodzone.

Zgodnie z przepisami art. 560 Kc, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć oświadczenie o obniżeniu ceny albo odstąpieniu od umowy, chyba że sprzedawca niezwłocznie i bez nadmiernych niedogodności dla kupującego wymieni rzecz wadliwą na wolną od wad albo wadę usunie. Ograniczenie to nie ma zastosowania, jeżeli rzecz była już wymieniona lub naprawiana przez sprzedawcę albo sprzedawca nie uczynił zadość obowiązkowi wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady. Obniżona cena powinna pozostawać w takiej proporcji do ceny wynikającej z umowy, w jakiej wartość rzeczy z wadą pozostaje do wartości rzeczy bez wady. Kupujący nie może odstąpić od umowy, jeżeli wada jest nieistotna.

O wyborze roszczeń wypowiedział się trafnie Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt: I ACa 368/16, Legalis; przewidziany w art. 560 § 1 KC wybór uprawnienia w postaci odstąpienia od umowy albo żądania obniżenia ceny - ma wyłącznie to znaczenie, że nie jest możliwe ich równoczesne skuteczne dochodzenie. Prawnokształtujący charakter roszczenia o odstąpienie od umowy dopiero w razie jego zasadności wywołuje skutek unicestwienia umowy ex tunc, co oznacza, że dopiero z tą chwilą dochodzi do ostatecznego ukształtowania sytuacji prawnej stron tej umowy. Do tego czasu (świadczy o tym wprost literalny zwrot użyty przez ustawodawcę: „odstąpić od umowy", a nie „złożyć oświadczenie o odstąpieniu od umowy") równoległe zgłoszenie innych roszczeń opartych na reżimie odpowiedzialności rękojmianej nie jest wyłączone.

Zgodnie z art. 561 Kc, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może żądać wymiany rzeczy na wolną od wad albo usunięcia wady. Sprzedawca jest obowiązany wymienić rzecz wadliwą na wolną od wad lub usunąć wadę w rozsądnym czasie bez nadmiernych niedogodności dla kupującego.

Jednakże sprzedawca może odmówić zadośćuczynienia żądaniu kupującego, jeżeli doprowadzenie do zgodności z umową rzeczy wadliwej w sposób wybrany przez kupującego jest niemożliwe albo w porównaniu z drugim możliwym sposobem doprowadzenia do zgodności z umową wymagałoby nadmiernych kosztów. Jeżeli kupującym jest przedsiębiorca, sprzedawca może odmówić wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady także wtedy, gdy koszty zadośćuczynienia temu obowiązkowi przewyższają cenę rzeczy sprzedanej.

W przypadku gdy wadliwa rzecz została zamontowana, zgodnie z art. 561[1] Kc kupujący może żądać od sprzedawcy demontażu i ponownego zamontowania po dokonaniu wymiany na wolną od wad lub usunięciu wady. W razie niewykonania tego obowiązku przez sprzedawcę kupujący jest upoważniony do dokonania tych czynności na koszt i niebezpieczeństwo sprzedawcy. Sprzedawca może odmówić demontażu i ponownego zamontowania, jeżeli koszt tych czynności przewyższa cenę rzeczy sprzedanej.

Przepis art. 561[2] Kc reguluje dokonanie zwrotu rzeczy w związku z wykonaniem prawa rękojmi. Kupujący, który wykonuje uprawnienia z tytułu rękojmi, jest obowiązany na koszt sprzedawcy dostarczyć rzecz wadliwą do miejsca oznaczonego w umowie sprzedaży, a gdy takiego miejsca nie określono w umowie - do miejsca, w którym rzecz została wydana kupującemu. Jeżeli ze względu na rodzaj rzeczy lub sposób jej zamontowania dostarczenie rzeczy przez kupującego byłoby nadmiernie utrudnione, kupujący obowiązany jest udostępnić rzecz sprzedawcy w miejscu, w którym rzecz się znajduje. Przepisy art. 561[2] Kc stosuje się do zwrotu rzeczy w razie odstąpienia od umowy i wymiany rzeczy na wolną od wad.

Z tym przepisem koresponduje przepis art. 561[4] Kc stanowiący, iż sprzedawca obowiązany jest przyjąć od kupującego rzecz wadliwą w razie wymiany rzeczy na wolną od wad lub odstąpienia od umowy.

Należy pamiętać, że gdy sprzedawca dopuszcza się zwłoki z odebraniem zareklamowanej rzeczy, kupujący może odesłać rzecz na koszt i niebezpieczeństwo sprzedawcy (art. 567 § 1 Kc).

Ważne:

Zgodnie z art. 567 § 2 Kpc w przypadku sprzedaży między przedsiębiorcami kupujący jest uprawniony, a gdy interes sprzedawcy tego wymaga - obowiązany sprzedać rzecz z zachowaniem należytej staranności, jeżeli istnieje niebezpieczeństwo pogorszenia rzeczy. O zamiarze sprzedaży kupujący powinien w miarę możliwości zawiadomić sprzedawcę, w każdym zaś razie powinien wysłać mu zawiadomienie niezwłocznie po dokonaniu sprzedaży. Kupujący może również odesłać rzecz sprzedawcy na jego koszt i niebezpieczeństwo.

W takim wypadku sprzedaż powinna oczywiście zostać przeprowadzona z zachowaniem należytej staranności. Należyta staranność oceniana będzie w takim przypadku nie tylko przez pryzmat uzyskanej ceny, ale także okoliczności, w jakich sprzedaż była dokonywana. W przypadku, gdy istnieje realne niebezpieczeństwo pogorszenia rzeczy (np. ze względu na jej szczególne cechy gatunkowe) i gdy jednocześnie wymaga tego interes sprzedawcy, kupujący staje się zobowiązany do sprzedania rzeczy z zachowaniem należytej staranności. Może ewentualnie zwolnić się z tego obowiązku, odsyłając rzecz sprzedawcy na jego koszt i niebezpieczeństwo. Niebezpieczeństwo pogorszenia rzeczy musi mieć wymiar realny i powinno być oceniane na podstawie przesłanek obiektywnych. W przypadku wystąpienia którejkolwiek z powyższych okoliczności kupujący – zamiast rzecz sprzedawać – będzie mógł ewentualnie rzecz odesłać sprzedawcy na jego koszt i niebezpieczeństwo. Organizując w takiej sytuacji transport, kupujący powinien oczywiście zachować należytą staranność, np. w procesie wyboru przewoźnika. W zależności od okoliczności danego przypadku konieczne może także okazać się ubezpieczenie przesyłki.[3]

--

[1] B. Kaczmarek-Templin, P. Stec, D. Szostak (red.), Ustawa o prawach konsumenta. Kodeks cywilny (wyciag). Komentarz. Wyd. 1, Legalis, stan na 2017 r.

[2] Tamże.

[3] Kodeks cywilny. Komentarz pod red. dr hab. Konrada Osajdy, Legalis, stan na 2017 r., komentarz do art. 567.

Pomogliśmy?

Teraz Ty możesz pomóc nam!

Z tego tekstu możesz korzystać za darmo, ale nie powstał za darmo i poświęciliśmy na niego sporo czasu. Ty również możesz pomóc w tworzeniu kolejnych, wspierając nas finansowo.
Wystarczy nawet niewielka kwota.

Wybierz kwotę darowizny i przejdź do szybkiej, bezpiecznej płatności internetowej:

/ miesięcznie

  • Wybierz lub wpisz kwotę darowizny