Czy wiesz, że aż 96% mikro firm zapewnia 75% wszystkich wpływów z podatków i wytwarza 51% zysku gospodarki kraju?

A tylko niewielkiej liczbie udaje się utrzymać na rynku dłużej niż rok bez dostatecznej wiedzy i znajomości przepisów.

A czy wiesz, że...

Ty też możesz coś zrobić, abyśmy mogli dalej działać i skutecznie Cię wspierać?

KRS 0000318482

	P
Podatek u źródła	Podatek u źródła (ang. withholding tax) to forma podatku dochodowego pobieranego przez płatnika (np. spółkę wypłacającą dywidendę) od należności wypłacanych na rzecz nierezydentów (osób lub podmiotów zagranicznych). Podatek ten jest pobierany w momencie wypłaty świadczenia i przekazywany do urzędu skarbowego. Przykłady należności objętych podatkiem u źródła Dywidendy Odsetki Należności licencyjne Usługi niematerialne (np. doradcze, reklamowe) Stawki podatku Stawki podatku u źródła wynoszą zazwyczaj 19% lub 20%, jednak mogą być obniżone lub wyłączone na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Procedura poboru podatku wygląda następująco: Ustalenie rezydencji podatkowej odbiorcy Sprawdzenie obowiązującej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania Pobranie odpowiedniego podatku i przekazanie go do urzędu skarbowego Złożenie deklaracji (np. CIT-10Z) Polski płatnik może niejako uciec od powyższych obowiązków, tzn. do całej kwoty wypłaconej należności może zastosować przepisy wynikające z umowy międzynarodowej. W tym zakresie przewidziano dwa rozwiązania. Po pierwsze będzie to opcja związana ze złożeniem oświadczenia, że płatnik: ma dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania; po przeprowadzeniu weryfikacji warunków zastosowania obniżonej stawki podatku albo zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów prawa podatkowego z zachowaniem należytej staranności, nie posiada wiedzy uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Ww. oświadczenie płatnik jest obowiązany złożyć do organu podatkowego nie później niż ostatniego dnia drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym doszło do przekroczenia kwoty 2 mln złotych. Struktury logiczne tych dokumentów oznaczone są odpowiednio symbolami WH-OSP oraz WH-OSC. Wskazane oświadczenie wyłącza stosowanie wskazanych na wstępie przepisów, a więc pozwala uwzględnić stawkę podatku, zwolnienie lub warunki niepobrania podatku wynikające z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Drugą możliwością uniknięcia konieczności poboru podatku według polskich stawek jest uzyskanie tzw. opinii o preferencji, o której stanowi art. 41d ustawy PIT. Przedmiotem takiej opinii jest określenie zasadności stosowania przez płatnika stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobraniu podatku zgodnie z taką umową. Powracając zatem do naszego przykładu polskiego płatnika wypłacającego należności z tytułu licencji podmiotowi powiązanemu z Hiszpanii, należy wskazać, że jeżeli płatnik złoży oświadczenie lub posiada opinię o preferencji, to cała kwota należności będzie opodatkowana według stawki wynikającej z umowy międzynarodowej (do nadwyżki ponad 2 mln złotych nie będzie stosowana polska stawka wynosząca 20%). Przepisy ustaw o podatkach dochodowych przewidują możliwość zastosowania preferencji w podatku u źródła w stosunku do całej kwoty należności wypłaconej na rzecz podmiotów powiązanych, jeżeli płatnik złoży odpowiednie oświadczenie bądź też ma opinię o preferencji. Nie ulega wątpliwości, że powyższe regulacje są skomplikowane. Trzeba jednak podkreślić, że w praktyce będą się odnosiły do dużych transakcji dodatkowo zawieranych z podmiotami powiązanymi. W pozostałym przypadku płatnicy z Polski pobierający podatek u źródła mogą liczyć na preferencje wynikające z umów międzynarodowych. Podstawa prawna 1) Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 1992 nr 21 poz. 86, z późn. zm.) 2) Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 1991 nr 80 poz. 350, z późn. zm.) 3) Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte przez Polskę Zobacz także: Należny podatek VAT Podatek

Podatek u źródła

Podatek u źródła (ang. withholding tax) to forma podatku dochodowego pobieranego przez płatnika (np. spółkę wypłacającą dywidendę) od należności wypłacanych na rzecz nierezydentów (osób lub podmiotów zagranicznych). Podatek ten jest pobierany w momencie wypłaty świadczenia i przekazywany do urzędu skarbowego.

Przykłady należności objętych podatkiem u źródła

Dywidendy
Odsetki
Należności licencyjne
Usługi niematerialne (np. doradcze, reklamowe)

Stawki podatku

Stawki podatku u źródła wynoszą zazwyczaj 19% lub 20%, jednak mogą być obniżone lub wyłączone na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Procedura poboru podatku wygląda następująco:

Ustalenie rezydencji podatkowej odbiorcy
Sprawdzenie obowiązującej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
Pobranie odpowiedniego podatku i przekazanie go do urzędu skarbowego
Złożenie deklaracji (np. CIT-10Z)

Polski płatnik może niejako uciec od powyższych obowiązków, tzn. do całej kwoty wypłaconej należności może zastosować przepisy wynikające z umowy międzynarodowej. W tym zakresie przewidziano dwa rozwiązania.

Po pierwsze będzie to opcja związana ze złożeniem oświadczenia, że płatnik:

ma dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;
po przeprowadzeniu weryfikacji warunków zastosowania obniżonej stawki podatku albo zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów prawa podatkowego z zachowaniem należytej staranności, nie posiada wiedzy uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Ww. oświadczenie płatnik jest obowiązany złożyć do organu podatkowego nie później niż ostatniego dnia drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym doszło do przekroczenia kwoty 2 mln złotych. Struktury logiczne tych dokumentów oznaczone są odpowiednio symbolami WH-OSP oraz WH-OSC.

Wskazane oświadczenie wyłącza stosowanie wskazanych na wstępie przepisów, a więc pozwala uwzględnić stawkę podatku, zwolnienie lub warunki niepobrania podatku wynikające z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Drugą możliwością uniknięcia konieczności poboru podatku według polskich stawek jest uzyskanie tzw. opinii o preferencji, o której stanowi art. 41d ustawy PIT. Przedmiotem takiej opinii jest określenie zasadności stosowania przez płatnika stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobraniu podatku zgodnie z taką umową.

Powracając zatem do naszego przykładu polskiego płatnika wypłacającego należności z tytułu licencji podmiotowi powiązanemu z Hiszpanii, należy wskazać, że jeżeli płatnik złoży oświadczenie lub posiada opinię o preferencji, to cała kwota należności będzie opodatkowana według stawki wynikającej z umowy międzynarodowej (do nadwyżki ponad 2 mln złotych nie będzie stosowana polska stawka wynosząca 20%).

Przepisy ustaw o podatkach dochodowych przewidują możliwość zastosowania preferencji w podatku u źródła w stosunku do całej kwoty należności wypłaconej na rzecz podmiotów powiązanych, jeżeli płatnik złoży odpowiednie oświadczenie bądź też ma opinię o preferencji.

Nie ulega wątpliwości, że powyższe regulacje są skomplikowane. Trzeba jednak podkreślić, że w praktyce będą się odnosiły do dużych transakcji dodatkowo zawieranych z podmiotami powiązanymi. W pozostałym przypadku płatnicy z Polski pobierający podatek u źródła mogą liczyć na preferencje wynikające z umów międzynarodowych.

Podstawa prawna

1) Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 1992 nr 21 poz. 86, z późn. zm.)
2) Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 1991 nr 80 poz. 350, z późn. zm.)
3) Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte przez Polskę

Zobacz także: