Słownik pojęć


  D

Dziedziczenie

Za dziedziczenie uważane jest wejście spadkobiercy (bądź spadkobierców) w prawa i obowiązki spadkodawcy. Początkiem dziedziczenia jest otwarcie spadku.

Dziedziczenie w Polsce następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 kodeks cywilny.

Przepisy prawa polskiego przewidują możliwość dziedziczenia testamentowego - gdy spadkodawca pozostawia testament bądź dziedziczenia ustawowego. W przypadku dziedziczenia testamentowego, spadek dziedziczony jest przez spadkobierców zgodnie z wolą spadkodawcy szczegółowo określoną w testamencie. 

Jeżeli spadkodawca nie pozostawił po sobie testamentu, następuje tzw. dziedziczenie ustawowe. 

W pierwszej kolejności do dziedziczenia powołane są dzieci oraz małżonek spadkodawcy, w przypadku braku dzieci bądź małżonka prawo dziedziczenia tej części przechodzi na rodziców spadkodawcy. Należy jednak wskazać, że jeżeli dziecko spadkodawcy zmarło przed śmiercią spadkodawcy, jego część dziedziczą jego dzieci. Jeżeli dziedziczenie przypada rodzicom spadkodawcy, którzy nie żyją, ich część należna jest rodzeństwu spadkodawcy.

Jeżeli spadek ma trafić do dzieci rodzeństwa spadkodawcy, kumulatywnie muszą zaistnieć trzy przesłanki: spadkodawca nie zostawił potomków, któreś z rodziców spadkodawcy nie żyje, któreś z rodzeństwa spadkodawcy nie żyje, ale żyje potomek tego rodzeństwa. Dziadkowie spadkodawcy dziedziczyć zaś będą wyłączne w sytuacji, gdy spadkodawca nie pozostawił potomków oraz małżonka, nie żyje także rodzeństwo spadkodawcy oraz jego potomkowie. Ostatnim ogniwem wskazanym w ustawie jest pasierb spadkodawcy. Pasierb dziedziczy jeżeli nie jest możliwe dziedziczenie przez małżonka spadkodawcy, ani jego krewnych.

Jeżeli spadkodawca nie pozostawił małżonka, rodziców, rodzeństwa, dzieci, potomków rodzeństwa, dziadków ani pasierba, spadek przechodzi na rzecz gminy, w której ostatnie zamieszkanie miał spadkodawca.

Podstawa prawna:

  1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 kodeks cywilny (tj. Dz.U 2019. 1145).

Zobacz także: