Słownik pojęć

  H

Holding bankowy

Zgodnie z ustawą z dnia 9 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2439 z późn. zm.)  wyróżniamy dwa rodzaje holdingu bankowego: holding bankowy krajowy i holding bankowy zagraniczny.

Holding bankowy zagraniczny oznacza grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest bank zagraniczny albo instytucja kredytowa, zaś przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank zagraniczny, instytucja kredytowa lub instytucja finansowa. Natomiast holding bankowy krajowy oznacza grupę podmiotów:

a) w której pierwotnym podmiotem dominującym jest bank krajowy, lub

b) w skład której wchodzą: bank krajowy i podmioty blisko z nim powiązane;

Cechą charakterystyczną holdingu bankowego zagranicznego jest występowanie w nim po stronie pierwotnego podmiotu dominującego przedsiębiorcy zagranicznego. Zarówno bank zagraniczny, jak i instytucja kredytowa mają ex definitione siedzibę poza terytorium Polski. Artykuł 4 ust. 1 pkt 11a Ustawy zawierający definicje holdingu bankowego zagranicznego wskazuje, iż w skład podmiotów zależnych mogą alternatywnie wchodzić bank krajowy, bank zagraniczny, instytucja kredytowa lub instytucja finansowa (holdingiem bankowym zagranicznym może być zatem także taka jednostka, w skład której nie wchodzi żaden podmiot krajowy). Dla objęcia działalności tego holdingu określonym w Prawie bankowym zakresem nadzoru skonsolidowanego konieczne jest jednak, aby co najmniej jednym podmiotem zależnym był bank krajowy.

Natomiast krajowym holdingiem bankowym jest grupa podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest bank krajowy (za wchodzące w skład tego holdingu uważa się także podmioty posiadające bliskie powiązania z bankiem krajowym wchodzącym w skład holdingu) lub w skład której wchodzą bank krajowy i podmioty blisko z nim powiązane w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 15 Ustawy. Wynika z tego, że konstrukcję krajowego holdingu bankowego oparto na dwóch odmiennych koncepcjach, a więc można w tym znaczeniu wyróżnić dwa podtypy krajowych holdingów bankowych. W pierwszym przypadku bank krajowy powinien posiadać status pierwotnego podmiotu dominującego. W drugim natomiast przypadku dla stwierdzenia, że dane zgrupowanie stanowi krajowy holding bankowy, nie jest istotne, czy którykolwiek z jego uczestników ma status pierwotnego podmiotu dominującego, a wystarczającą przesłanką jest udział w nim banku krajowego i podmiotów blisko z nim powiązanych. W doktrynie zwrócono uwagę na to, że cele relewantnych regulacji publicznego prawa bankowego, w postaci osiągnięcia jak najwyższego stopnia efektywności nadzoru skonsolidowanego, mogłyby nie zostać zrealizowane, gdyby poza zakresem tego nadzoru pozostawały przypadki, w których bank krajowy byłby blisko powiązany tylko z jednym podmiotem.

Podstawa prawna:

1)     Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2439 z późn. zm.).