Słownik pojęć


  B

Benchmarking

Jest to metoda analityczna, która opiera się na porównaniu podstawowych ważnych cech strukturalnych i funkcjonalnych organizacji, instytucji i przedsiębiorstw z odpowiednio analogicznymi cechami podmiotów konkurencyjnych lub też uważanych za najlepsze w danej dziedzinie działalności. Poprzez porównanie uzyskiwany jest obraz kondycji przedsiębiorstwa oraz dostrzegalny staje się zakres różnic, które w wyniku zastosowania strategii rozwojowych w efekcie końcowym dłuższego horyzontu czasowego powinny zostać zminimalizowane.

Benchmarking w szerokim znaczeniu polega na uczeniu się na dobrych przykładach identyfikacji cech dających przewagę oraz zasad, sposobów czy metod zarządzania przedsiębiorstwem, a następnie wdrażaniu ulepszeń oraz doskonaleniu wzorców w swojej własnej działalności.

Zastosowanie benchmarkingu ma na celu poznanie mechanizmów funkcjonowania przedsiębiorstwa i naukę zarządzania nim w taki sposób, aby poprzez adaptację praktyk stosowanych przez najlepszych na rynku doprowadzić do wzrostu konkurencyjności, związanego z wzrostem jakości, ale także umiejętnością uczenia się i korzystania z zewnętrznych wzorców i mechanizmów.

Wyróżnia się benchmarking wewnętrzny, który ma zastosowanie w większych przedsiębiorstwach, oraz zewnętrzny - konkurencyjny, oparty na poszukiwaniu najlepszego podmiotu na zewnętrz, stanowiącego punkt odniesienia dla dokonywanej analizy, poza strukturą przedsiębiorstwa. Znane jest także dokonywanie porównań międzybranżowych, tzw. benchmarking funkcjonalny. W tym przypadku zaletą jest możliwość poznania innowacyjnych rozwiązań mających zastosowanie w innych branżach oraz wzrost kreatywności zarówno wśród kadry zarządzającej przedsiębiorstwem, jak i jego pracowników.

Celem benchmarkingu jest przede wszystkim identyfikacja kluczowych cech, przesłanek dla wzrostu efektywności, a następnie słabych stron i błędów, a także wyznaczenie priorytetów oraz koniecznych dla rozwoju kierunków zmian.