Sprzedaż polskich produktów za granicę - mikroPorady.pl - Biznesowe wsparcie z najlepszej strony

Potrzebujemy Cię! W Twoim PIT jest siła
Przejdź do Twój e-PIT
- A
- A
- A
Pytania do eksperta

Ten materiał powstał dzięki 1,5% podatku
Wpisz KRS 0000318482 w Deklaracji Podatkowej Twój e-PIT
Dziękujemy za wsparcie!

Zapytanie: Sprzedaż polskich produktów za granicę

Prowadząc działalność, która polegać ma na kupnie towarów od Producenta, a następnie ich odsprzedaży możesz zawrzeć z Producentem umowę Dystrybucji, która szczegółowo będzie regulowała zobowiązania pomiędzy wami. Oczywiście może być to umowa pomiędzy przedsiębiorcami sprzedaży hurtowej, jeżeli Ty prowadzisz taką firmę z PKD obejmującą sprzedaż hurtową towarów danej branży.

Umowa dystrybucji należy do umów nienazwanych, które można sporządzać na podstawie art. 3531 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 Kodeks Cywilny.

W umowie dystrybucji Przedsiębiorca najczęściej zobowiązuje się do sprzedaży artykułów Dystrybutorowi, który będzie towar kupował, zapłaci za niego, a następnie odsprzedawał osobom trzecim w swoim imieniu i na swój rachunek w terminach i ilościach przez siebie określonych. Jeżeli miała by to być sprzedaż detaliczna to już będziemy mieli do czynienia ze sklepem czyli sprzedażą detaliczną towarów, obojętnie czy e-sklep (on-line) czy sklep tradycyjny

Nabycie oraz sprzedaż towarów, a więc dystrybucja na własny rachunek opiera się na uzyskaniu przez Dystrybutora prawa do świadczenia we własnym imieniu i na własny rachunek usług niezależnych lub związanych z odsprzedażą towarów.

Chcesz dowiedzieć się więcej na ten temat?

Pokaż materiały

Umowa dystrybucji jest umową wzajemną, strony mogą więc wzajemnie oczekiwać od siebie profesjonalnego przygotowania do prowadzenia działalności handlowej, a w tym dystrybucyjnej. Poza głównym celem umowy jakim jest dystrybucja artykułów na rynku, strony mogą dodatkowo wpisać obowiązki Dystrybutora takie jak m.in. spedycji, przepakowania w opakowania zbiorcze, promocji, reklamie, logistyce, transporcie, zbieraniu zamówień. Dystrybutor nie może podejmować działań nieuczciwej konkurencji, które mogły by narazić dobre imię Producenta, godzić w jego renomę, naruszyć jego podstawowy interes gospodarczy bądź narazić go na szkody poprzez zastosowanie przez Dystrybutora niewłaściwej polityki marketingowej i handlowej.

Producent natomiast powinien udostępniać wszelkie informacje o produkcie, udzielać rękojmi, przyjmować zwroty i reklamacje. W zakresie uzgodnionym dla reklamacji produktów może być zastosowany upust na reklamacje i zwroty z rękojmi i np. upust w cenie 1% na zwroty. Dystrybutor bierze na siebie wówczas utylizacje zwrotów o ile się na nie umówiono.

Wysyłka towarów za granicę

Chcąc prowadzić sprzedaż za granicą, powinieneś zapoznać się szczegółowo nie tylko z przepisami krajowymi, ale także z przepisami państw na teren których masz zamiar sprzedać towar.

W przypadku umowy z podmiotem z zagranicy, zgodnie z przepisem art. 28 ust. 1 Prawa międzynarodowego prywatnego, prawo właściwe dla zobowiązania umownego określa rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (Dz.U UE L 177 z 04.07.2008 r., str. 6). Zgodnie z art. 30 ust. 1 Prawa międzynarodowego prywatnego, poza przypadkami uregulowanymi w rozporządzeniu Rzym I, wybór prawa państwa, niebędącego państwem członkowskim Europejskiego Obszaru Gospodarczego, dla umowy, która wykazuje ścisły związek z obszarem co najmniej jednego państwa członkowskiego, nie może prowadzić do pozbawienia konsumenta ochrony przyznanej mu przepisami prawa polskiego wdrażającymi następujące dyrektywy:

dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.Urz. WE L 95 z 21.04.1993, str. 29; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 2, str. 288);
dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz.Urz. WE L 171 z 07.07.1999, str. 12; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 4, str. 223);
dyrektywę 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącą sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającą dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE (Dz.Urz. UE L 271 z 09.10.2002, str. 16; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 4, str. 321);
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającą dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.Urz. UE L 133 z 22.05.2008, str. 66, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rzym I, bez uszczerbku dla art. 5 (dotyczy umów przewozu) i 7 (dotyczy umów ubezpieczenia) umowa zawarta przez osobę fizyczną w celu, który można uznać za niezwiązany z jej działalnością gospodarczą lub zawodową („konsument”), z inną osobą wykonującą działalność gospodarczą lub zawodową („przedsiębiorca”) podlega prawu państwa, w którym konsument ma miejsce zwykłego pobytu, pod warunkiem że przedsiębiorca:

a) wykonuje swoją działalność gospodarczą lub zawodową w państwie, w którym konsument ma miejsce zwykłego pobytu; lub

b) w jakikolwiek sposób kieruje taką działalność do tego państwa lub do kilku państw z tym państwem włącznie; a umowa wchodzi w zakres tej działalności.

Dla umowy zawartej z konsumentem strony mogą dokonać wyboru prawa właściwego zgodnie z art. 3. Wybór taki nie może jednak prowadzić do pozbawienia konsumenta ochrony przyznanej mu na podstawie przepisów, których nie można wyłączyć w drodze umowy, na mocy prawa, jakie zgodnie z ust. 1 byłoby właściwe w braku wyboru (art. 6 ust. 2 rozporządzenia).

Ważne:

Z powyższego wynika, że zawierając umowy z konsumentami spoza kraju, przedsiębiorca jest zobowiązany przy organizowaniu wysyłki towarów, brać pod uwagę przepisy regulujące te umowy, a zwłaszcza prawa konsumenta.

Jednak działalność hurtowa to odsprzedaż przedsiębiorcom i nie powinno dochodzić do sprzedaży detalicznej konsumentom.

Jeżeli swoją sprzedaż chcesz prowadzić online, zachęcamy do zapoznania się z przygotowaną w tym celu Poradą.

Chcesz dowiedzieć się więcej na ten temat?

Pokaż materiały

Podstawa prawna:

Ustawa z 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (tj. Dz. U. 2018 poz. 1025)Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. WE L 95 z 21.04.1993, str. 29; Dz.U. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 2, str. 288);
Dyrektywa 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz.U. WE L 171 z 07.07.1999, str. 12; Dz.U. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 4, str. 223);
Dyrektywa 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącą sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającą dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE (Dz.U UE L 271 z 09.10.2002, str. 16; Dz.U UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 4, str. 321);
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającą dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. UE L 133 z 22.05.2008, str. 66, z późn. zm.).
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (Dz.U UE L 177 z 04.07.2008 r., str. 6)

Stan prawny na dzień: 20 marca 2019 r.

Rodzaje Umów sprzedaży

Wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta do systemu prawa wprowadzono między innymi ustawowe definicje szczególnych sposobów zawierania umów z udziałem konsumentów, w tym:

umowy zawieranej poza lokalem przedsiębiorstwa;
umowy zawieranej na odległość.

Od momentu obowiązywania wskazana ustawa była wielokrotnie zmieniana, przede wszystkim w związku z wdrożeniem regulacji prawa Unii Europejskiej odnoszących się do handlu elektronicznego, treści cyfrowych oraz transparentności rynku konsumenckiego (w szczególności pakietu Omnibus oraz dyrektyw dotyczących towarów, usług i treści cyfrowych). Zmiany te w istotny sposób rozszerzyły zakres obowiązków przedsiębiorców oraz zwiększyły poziom ochrony osób dokonujących zakupów konsumenckich.

Kolejne nowelizacje wprowadziły między innymi szczegółowe regulacje dotyczące:

prezentowania informacji o obniżkach cen poprzez obowiązek wskazania najniższej ceny obowiązującej w okresie 30 dni poprzedzających wprowadzenie promocji,
weryfikowania oraz publikowania opinii konsumentów o produktach lub usługach,
odpowiedzialności przedsiębiorcy za zgodność towaru z umową w relacjach konsumenckich, która zastąpiła wcześniejszy model rękojmi stosowany w obrocie B2C,
zasad dostarczania i aktualizowania treści cyfrowych oraz usług cyfrowych,
rozbudowanych obowiązków informacyjnych realizowanych przed zawarciem umowy oraz w trakcie jej wykonywania.

Obowiązki sprzedającego

Obowiązujące przepisy nakładają na sprzedawców oraz usługodawców szeroki katalog obowiązków informacyjnych realizowanych zarówno przed zawarciem umowy, w chwili jej zawierania, jak również podczas wykonywania zobowiązania. Obejmują one między innymi konieczność przekazania jasnych informacji dotyczących prawa odstąpienia od umowy, procedury reklamacyjnej, zasad korzystania z treści cyfrowych, ich funkcjonalności oraz interoperacyjności. Naruszenie tych obowiązków może prowadzić do wydłużenia terminu na odstąpienie od umowy, odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy, a także zastosowania sankcji administracyjnych przez właściwe organy ochrony konsumentów.

Aktualny model ochrony konsumenckiej opiera się na założeniu, że konsument nie działa jako profesjonalny uczestnik obrotu gospodarczego. Intencją ustawodawcy, konsekwentnie realizowaną również w ostatnich zmianach legislacyjnych, pozostaje ograniczenie przewagi kontraktowej przedsiębiorcy oraz zapewnienie rzeczywistej równowagi stron stosunku prawnego.

Zgodnie z art. 22¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (dalej: „k.c.”), konsumentem jest osoba fizyczna dokonująca z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą albo zawodową. Jednocześnie od 1 stycznia 2021 r. część uprawnień konsumenckich została rozszerzona również na osoby fizyczne prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą, jeżeli zawierana umowa nie ma dla nich charakteru zawodowego (tzw. przedsiębiorca korzystający z ochrony konsumenckiej). W praktyce wymaga to każdorazowej oceny zakresu działalności ujawnionej w CEIDG oraz związku danej czynności z profilem zawodowym przedsiębiorcy.

Osoba prowadząca działalność gospodarczą nie korzysta z ochrony konsumenckiej w sytuacji, gdy zawierana czynność pozostaje w bezpośrednim związku z wykonywaną działalnością zawodową. W takim przypadku stosunek prawny ma charakter profesjonalny (B2B), a szczególne mechanizmy ochronne przewidziane dla konsumentów co do zasady nie znajdują zastosowania.

Pobierz poradnik

Czy wiesz, że aż 96% mikro firm zapewnia 75% wszystkich wpływów z podatków i wytwarza 51% zysku gospodarki kraju?

A tylko niewielkiej liczbie udaje się utrzymać na rynku dłużej niż rok bez dostatecznej wiedzy i znajomości przepisów.

A czy wiesz, że...

Ty też możesz coś zrobić, abyśmy mogli dalej działać i skutecznie Cię wspierać?

KRS 0000318482

Przejdź do Twój e-PIT

Chcesz nas wesprzeć?

Jak widzisz, serwis mikroPorady.pl jest wolny od reklam. Działamy dzięki ofiarności naszych użytkowników, którzy przekazują nam wpłaty i darowizny. Nawet w bardzo niewielkich kwotach.

Twoja pomoc pozwoli na: