Porady eksperta
Rozpoczęcie tożsamej działalności nierejestrowej przez małżonków
Ten materiał powstał dzięki 1,5% podatku
Wpisz KRS 0000318482 w Deklaracji Podatkowej Twój e-PIT
Dziękujemy za wsparcie!
Użytkownik naszego serwisu zwrócił się do nas z prośbą o udzielenie porady prawnej w zakresie prowadzenia tożsamej działalności nieewidencjonowanej przez obojga małżonków.
Działalność nierejestrowa, potocznie nazywana firmą na próbę jest działalnością nieewidencjonowaną, której prowadzenie nie wymaga rejestracji w CEIDG, urzędzie skarbowym oraz w GUS. Jest to drobna działalność zarobkowa, przy prowadzeniu której trzeba jednak ponosić podatek dochodowy. Chodzi o drobną sprzedaż bądź drobne usługi.
Możliwość prowadzenia firmy na próbę została wprowadzona w dniu 30 kwietnia 2018 roku przez ustawę Prawo przedsiębiorców. Działalność nieewidencjonowana polega na tym, że można ją prowadzić w bardzo prosty sposób, bez konieczności dopełniania zbyt wielu formalności. Definicja tego rodzaju firmy została zawarta w art. 5 ust 1 Prawa przedsiębiorców, zgodnie z którym nie jest działalnością gospodarczą:
- działalność wykonywana przez osobę fizyczną,
- której przychód należny z tej działalności nie przekracza w żadnym miesiącu 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę,
- która w okresie ostatnich 60 miesięcy nie wykonywała działalności gospodarczej.
Chcesz dowiedzieć się więcej na ten temat?
Pokaż materiałyProwadzenie firmy na próbę nie zwalnia jednak z obowiązku odprowadzania podatku dochodowego z tytułu osiąganych dochodów. Przychody z prowadzenia działalności nierejestrowanej nie są zwolnione od podatku. Działalność nierejestrowa co prawda nie podlega obowiązkowi odprowadzania okresowych (miesięcznych lub kwartalnych) zaliczek na podatek dochodowy, ale osiągane przychody i ponoszone koszty uzyskania przychodów powinny zostać wskazane w rocznym zeznaniu PIT-36. Przychody z działalności nierejestrowanej zalicza się do tzw. „innych źródeł” przychodów i w ramach tego źródła ujmuje w rocznej deklaracji podatkowej. Mogą to być dodatkowe przychody z tytułu umów zlecenia czy też o dzieło. Firmę na próbę można opodatkować jedynie na zasadach ogólnych. Podatek dochodowy na zasadach ogólnych odprowadzamy w wysokości 17 % uzyskanego dochodu, po obniżeniu go o kwotę wolną od podatku. W sytuacji, w której dochód przekroczy kwotę 85 528 zł, podatek dochodowy wyniesie 32% dochodu.
Prowadząc Firmę na próbę, co do zasady nie ma obowiązku do ponoszenia podatku VAT. W takiej sytuacji obowiązuje zwolnienie przedmiotowe na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000 zł. Prowadząc więc działalność nierejestrową oczywistym jest, że nie przekroczymy wskazanego wyżej limitu. Prowadząc działalność nierejestrową niema również obowiązku opłacania składek ZUS.
Jak zostało wyżej wskazane, jest kilka wymogów, które należy łącznie spełnić, aby rozpocząć prowadzenie firmy na próbę. Można prowadzić działalność nieewidencjonowaną, jeżeli:
- jesteśmy osobą fizyczną,
- nie prowadziliśmy działalności gospodarczej w ciągu ostatnich 60 miesięcy,
- miesięczny przychód z działalności nie przekroczy 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia (w 2021 roku wynosi ono 2800 zł, więc miesięczny przychód nie może przekroczyć 1400 zł).
Zatem działalność nierejestrowana może być wykonywana wyłącznie przez osobę fizyczną, nie może być wykonywana w ramach spółki (art. 5 ust. 5 Prawa przedsiębiorców).
W świetle obowiązujących przepisów nie ma przeciwwskazań, aby małżonkowie prowadzili działalność nieewidencjonowaną o zbliżonym profilu działalności. prowadzili małżonkowie. Do decyzji małżonków należy czy działalność nierejestrową będzie prowadziło jedno z nich (nie przekraczając limitów, o których mowa powyżej), czy też każdy z nich oddzielnie.
Wpisz nasz KRS 0000318482 w deklaracji podatkowej PIT.
Stan prawny na dzień 06 grudnia 2021 r.
Podstawa prawna:
- Ustawa z dnia 6 marca 2018 roku Prawo przedsiębiorców (Dz.U.2021.162 t.j. z dnia 2021.01.26).
Osoba prawna a osoba fizyczna
Osoba fizyczna w prawie cywilnym – zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych
Osoba fizyczna oraz osoba prawna stanowią podstawowe kategorie podmiotów występujących w obrocie cywilnoprawnym. Zagadnienia odnoszące się do ich statusu regulowane są przede wszystkim przez ustawę z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), która określa zasady uczestnictwa tych podmiotów w stosunkach prawa cywilnego.
Osobą fizyczną jest każdy człowiek funkcjonujący jako podmiot praw i obowiązków w sferze prawa prywatnego. Pojęcie to wynika z regulacji zawartych w księdze pierwszej Kodeksu cywilnego, odnoszących się do podmiotów prawa. O możliwości uczestniczenia człowieka w stosunkach cywilnoprawnych przesądza zdolność prawna, przysługująca mu z mocy prawa od chwili urodzenia. W konsekwencji każda osoba pozostaje podmiotem praw i obowiązków cywilnych od momentu narodzin aż do chwili śmierci.
Osoba prawna natomiast stanowi jednostkę organizacyjną wyodrębnioną pod względem organizacyjnym i majątkowym, powołaną do realizacji określonych celów społecznych albo gospodarczych, której przepisy prawa przyznają osobowość prawną. Zgodnie z art. 33 Kodeksu cywilnego osobami prawnymi są Skarb Państwa oraz jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną. Do tej kategorii zalicza się w szczególności spółki kapitałowe (spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, spółkę akcyjną oraz prostą spółkę akcyjną), przedsiębiorstwa państwowe, jednostki samorządu terytorialnego, partie polityczne, banki, spółdzielnie, fundacje, uczelnie publiczne i niepubliczne, a także kościoły i inne związki wyznaniowe.
W odniesieniu do osoby fizycznej zdolność prawna oznacza możliwość bycia podmiotem praw oraz obowiązków wynikających ze stosunków cywilnoprawnych. Powstaje ona z chwilą urodzenia człowieka. Szczególną sytuację przewidują przepisy dotyczące dziecka poczętego, lecz jeszcze nienarodzonego (nasciturus), któremu prawo przyznaje warunkową ochronę interesów, o ile urodzi się żywe.
Od zdolności prawnej należy odróżnić zdolność do czynności prawnych, czyli możliwość samodzielnego kształtowania swojej sytuacji prawnej poprzez dokonywanie czynności prawnych. Pełną zdolność do czynności prawnych osoba fizyczna uzyskuje z chwilą osiągnięcia pełnoletności. Osoby, które nie ukończyły 13 lat, a także osoby ubezwłasnowolnione całkowicie, nie posiadają zdolności do czynności prawnych, co oznacza konieczność działania za pośrednictwem przedstawiciela ustawowego. Natomiast osoby, które ukończyły 13. rok życia oraz osoby ubezwłasnowolnione częściowo, dysponują ograniczoną zdolnością do czynności prawnych. Mogą one samodzielnie dokonywać czynności należących do drobnych spraw życia codziennego, natomiast w pozostałym zakresie wymagane jest współdziałanie przedstawiciela ustawowego, którym najczęściej jest rodzic, opiekun albo kurator.
Kodeks cywilny przewiduje również możliwość ingerencji sądu w zakres zdolności do czynności prawnych poprzez instytucję ubezwłasnowolnienia całkowitego albo częściowego, stosowaną w przypadkach określonych ustawowo. Byt prawny osoby fizycznej ustaje z chwilą jej śmierci albo uznania za zmarłą na podstawie przepisów prawa cywilnego.
Pobierz poradnik
Czy wiesz, że aż 96% mikro firm zapewnia 75% wszystkich wpływów z podatków i wytwarza 51% zysku gospodarki kraju?
A tylko niewielkiej liczbie udaje się utrzymać na rynku dłużej niż rok bez dostatecznej wiedzy i znajomości przepisów.
A czy wiesz, że...
Ty też możesz coś zrobić, abyśmy mogli dalej działać i skutecznie Cię wspierać?
KRS 0000318482
Chcesz nas wesprzeć?
Jak widzisz, serwis mikroPorady.pl jest wolny od reklam. Działamy dzięki ofiarności naszych użytkowników, którzy przekazują nam wpłaty i darowizny. Nawet w bardzo niewielkich kwotach.
Twoja pomoc pozwoli na:
Warto wiedzieć
