Porady eksperta
Rozszerzenie działalności gospodarczej o wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką
Ten materiał powstał dzięki 1,5% podatku
Wpisz KRS 0000318482 w Deklaracji Podatkowej Twój e-PIT
Dziękujemy za wsparcie!
Formularz CEiDG-1
Formularz oraz instrukcję jego wypełnienia możesz ściągnąć pod tym linkiem
WięcejRozszerzenie działalności gospodarczej o usługi transportu taksówką jest oczywiście możliwe. Pamiętać należy, jednakże o tym, że na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek złożenia wniosek o zmianę wpisu w CEiDG w terminie najpóźniej 7 dni od dnia zmiany danych. Oznacza to, że najpóźniej w ciągu 7 dni od rozpoczęcia prowadzenia nowego przedmiotu działalności, należy wypełnić i wysłać formularz CEiDG-1
W omawianym stanie faktycznym, wniosek ten złożyłby pełnomocnik przedsiębiorcy. Dla porządku, wskazujemy, że numer klasyfikacji PKD dla działalności w zakresie przewozów taksówką to 49.32.Z.
Decydując się na rozszerzenie działalności gospodarczej o wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką należy spełnić kilka wymogów przewidzianych w ustawie z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. 2019 r., poz. 2140) – dalej „u.t.d.”
Zgodnie z art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. aby przedsiębiorca mógł rozpocząć przewożenie osób taksówką, musi on przede wszystkim uzyskać licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.
Licencję zgodnie z art. 6 u.t.d udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:
- posiada on tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany,
- nie został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu,
- nie wydano przeciwko niemu prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego;
- zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy:
- nie byli skazani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a ponadto nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania zawodu kierowcy,
- posiadają zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem w przypadku, o którym mowa w ust. 3a,
- uzyskali odpowiedni prawem wiek,
- posiadają odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami,
- nie mają przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;
- nie mają przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy
Trzeba ponadto pamiętać, że na podstawie art. 6 ust. 3a u.t.d. Rada Gminy liczącej powyżej 100 000 mieszkańców może wprowadzić, w drodze uchwały, obowiązek ukończenia szkolenia zakończonego egzaminem przed komisją egzaminacyjną, potwierdzającym znajomość topografii miejscowości oraz przepisów prawa miejscowego, przez przedsiębiorcę osobiście wykonującego przewozy lub kierowcę przez niego zatrudnionego.
Organem właściwym w sprawach udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego, w zakresie przewozu osób taksówką jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, a dla miasta stołecznego Warszawy Prezydent miasta stołecznego Warszawy.
Przedsiębiorca nie musi osobiście prowadzić taksówki, może zatrudnić do tego kierowców, którzy muszą spełnić określone wymagania wskazane powyżej. To samo dotyczy pełnomocnika przedsiębiorcy. Przepisy nie stoją również na przeszkodzie, aby to pełnomocnik osobiście świadczył usługi transportu w ramach działalności prowadzonej przez przedsiębiorcę, którego reprezentuje.
Podstawa prawna:
- Ustawa z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. 2019 r., poz. 2140)
Stan prawny na dzień 6 grudnia 2019 roku
Osoba prawna a osoba fizyczna
Osoba fizyczna w prawie cywilnym – zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych
Osoba fizyczna oraz osoba prawna stanowią podstawowe kategorie podmiotów występujących w obrocie cywilnoprawnym. Zagadnienia odnoszące się do ich statusu regulowane są przede wszystkim przez ustawę z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), która określa zasady uczestnictwa tych podmiotów w stosunkach prawa cywilnego.
Osobą fizyczną jest każdy człowiek funkcjonujący jako podmiot praw i obowiązków w sferze prawa prywatnego. Pojęcie to wynika z regulacji zawartych w księdze pierwszej Kodeksu cywilnego, odnoszących się do podmiotów prawa. O możliwości uczestniczenia człowieka w stosunkach cywilnoprawnych przesądza zdolność prawna, przysługująca mu z mocy prawa od chwili urodzenia. W konsekwencji każda osoba pozostaje podmiotem praw i obowiązków cywilnych od momentu narodzin aż do chwili śmierci.
Osoba prawna natomiast stanowi jednostkę organizacyjną wyodrębnioną pod względem organizacyjnym i majątkowym, powołaną do realizacji określonych celów społecznych albo gospodarczych, której przepisy prawa przyznają osobowość prawną. Zgodnie z art. 33 Kodeksu cywilnego osobami prawnymi są Skarb Państwa oraz jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną. Do tej kategorii zalicza się w szczególności spółki kapitałowe (spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, spółkę akcyjną oraz prostą spółkę akcyjną), przedsiębiorstwa państwowe, jednostki samorządu terytorialnego, partie polityczne, banki, spółdzielnie, fundacje, uczelnie publiczne i niepubliczne, a także kościoły i inne związki wyznaniowe.
W odniesieniu do osoby fizycznej zdolność prawna oznacza możliwość bycia podmiotem praw oraz obowiązków wynikających ze stosunków cywilnoprawnych. Powstaje ona z chwilą urodzenia człowieka. Szczególną sytuację przewidują przepisy dotyczące dziecka poczętego, lecz jeszcze nienarodzonego (nasciturus), któremu prawo przyznaje warunkową ochronę interesów, o ile urodzi się żywe.
Od zdolności prawnej należy odróżnić zdolność do czynności prawnych, czyli możliwość samodzielnego kształtowania swojej sytuacji prawnej poprzez dokonywanie czynności prawnych. Pełną zdolność do czynności prawnych osoba fizyczna uzyskuje z chwilą osiągnięcia pełnoletności. Osoby, które nie ukończyły 13 lat, a także osoby ubezwłasnowolnione całkowicie, nie posiadają zdolności do czynności prawnych, co oznacza konieczność działania za pośrednictwem przedstawiciela ustawowego. Natomiast osoby, które ukończyły 13. rok życia oraz osoby ubezwłasnowolnione częściowo, dysponują ograniczoną zdolnością do czynności prawnych. Mogą one samodzielnie dokonywać czynności należących do drobnych spraw życia codziennego, natomiast w pozostałym zakresie wymagane jest współdziałanie przedstawiciela ustawowego, którym najczęściej jest rodzic, opiekun albo kurator.
Kodeks cywilny przewiduje również możliwość ingerencji sądu w zakres zdolności do czynności prawnych poprzez instytucję ubezwłasnowolnienia całkowitego albo częściowego, stosowaną w przypadkach określonych ustawowo. Byt prawny osoby fizycznej ustaje z chwilą jej śmierci albo uznania za zmarłą na podstawie przepisów prawa cywilnego.
Pobierz poradnik
Czy wiesz, że aż 96% mikro firm zapewnia 75% wszystkich wpływów z podatków i wytwarza 51% zysku gospodarki kraju?
A tylko niewielkiej liczbie udaje się utrzymać na rynku dłużej niż rok bez dostatecznej wiedzy i znajomości przepisów.
A czy wiesz, że...
Ty też możesz coś zrobić, abyśmy mogli dalej działać i skutecznie Cię wspierać?
KRS 0000318482
Chcesz nas wesprzeć?
Jak widzisz, serwis mikroPorady.pl jest wolny od reklam. Działamy dzięki ofiarności naszych użytkowników, którzy przekazują nam wpłaty i darowizny. Nawet w bardzo niewielkich kwotach.
Twoja pomoc pozwoli na:
Warto wiedzieć
