Porady eksperta

Prowadzenie działalności za pośrednictwem portalu internetowego

1,5%

Ten materiał powstał dzięki 1,5% podatku
Wpisz KRS 0000318482 w Deklaracji Podatkowej Twój e-PIT
Dziękujemy za wsparcie!


Użytkownik naszego serwisu zadał nam następujące pytania:

  • Jak należy zidentyfikować kontrahenta przedsiębiorcy w relacji podejmowanej za pośrednictwem portalu internetowego pośredniczącego w rozliczeniach pomiędzy użytkownikami serwisu?
  • Na jakich zasadach należy dokumentować taką współpracę?

Użytkownik serwisu, który zadał pytanie prowadzi działalność przy wykorzystaniu popularnego serwisu internetowego poświęconego tematyce zakładów sportowych. Serwis pośredniczy w relacjach pomiędzy użytkownikami zajmującymi się przygotowywaniem informacji o potencjalnie zyskownych zakładach (typerami) a użytkownikami korzystającymi z publikowanymi przez nich wiedzy.

Dostęp do części serwisu jest odpłatny, zaś typerzy uzyskują wynagrodzenie za publikowane treści. Użytkownik zastawia się jak powinien zidentyfikować swojego kontrahenta w takiej relacji oraz jak powinien dokumentować świadczenie opisanych usług, w szczególności w zakresie procedury wystawiania paragonu za wykonaną usługę.

Poniżej odpowiedź naszych ekspertów.

1) Użytkownicy serwisu podlegają postanowieniom regulaminu

Zakres wzajemnych praw i obowiązków zarówno pomiędzy użytkownikami serwisu internetowego, jak i pomiędzy użytkownikiem danego portalu a jego administratorem serwisu zazwyczaj określa treść regulaminu portalu, który został przyjęty i udostępniony przez administratora. Użytkownik serwisu internetowego przeważnie zobowiązany jest do zapoznania się z treścią regulaminu na etapie zakładania konta. Akceptacja jego postanowień często stanowi warunek dokonania rejestracji.

W świetle polskiego prawa cywilnego regulamin o takim charakterze może stanowić źródło obowiązków stron. Jest on (zgodnie z art. 384 Kodeksu cywilnego) typem „wzorca umowy”. Wzorzec, zgodnie z przywołanym przepisem, wiąże drugą stronę relacji prawnej, jeśli został on jej doręczony przed zawarciem umowy. Wedle §4 przywołanego przepisu „jeżeli jedna ze stron posługuje się wzorcem umowy w postaci elektronicznej, powinna udostępnić go drugiej stronie przed zawarciem umowy w taki sposób, aby mogła ona wzorzec ten przechowywać i odtwarzać w zwykłym toku czynności”. Art. 3511 Kodeksu cywilnego wskazuje przecież, że „strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego”.

Akceptacja warunków regulaminu (stanowiąca często nieodłączny element procedury rejestracji konta użytkownika w serwisie) stanowi zatem okoliczność potwierdzającą wejście w relację umowną z administratorem serwisu. To właśnie w treści regulaminu należy szukać odpowiedzi na podstawowe pytania dotyczące obowiązków i relacji stron działających za pomocą portalu internetowego.

Jeżeli interesuje Cię ten temat przeczytaj także:
- poradę „Zmiana regulaminu sklepu internetowego”

2) Identyfikacja administratora i prawa właściwego

Dodatkowo sytuację komplikuje okoliczność, w której użytkownik korzysta z serwisu, którego działalność wykracza poza granice Polski. Wówczas konieczne jest zweryfikowanie w treści regulaminu (a) podmiotu będącego administratorem portalu, który wcale nie musi mieć siedziby na terytorium Polski oraz (b) ewentualnego zawarcia w treści regulaminu odwołania do poddania funkcjonujących na jego podstawie relacji prawnych mocy prawa określonej jurysdykcji.

W przypadku portalu wskazanego przez autora analizowanego pytania, serwis internetowy prowadzony jest przez podmiot z zarejestrowaną siedziba w Sofii w Rumunii. Ponadto w postanowienia regulaminu opisanego portalu, zgodnie z odesłaniem poczynionym w jego treści, poddane zostały legislacji Republiki Malty. W związku z tym faktem zasadniczo przepisy polskiego prawa nie znajdują zastosowania do oceny warunków relacji pomiędzy użytkownikiem a administratorem.

W takiej sytuacji prawo obce należy stosować do oceny postanowień regulaminu, nie wyłącza ono jednak obowiązków publicznoprawnych dotyczących faktu posiadania statusu polskiego przedsiębiorcy.

3) Rozliczenie transakcji

Zgodnie z art. 111 ust. 1 Ustawy o podatku od towarów i usług (dalej „Ustawa o VAT”) podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych zobowiązani są prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (w praktyce nazywanych „kasami fiskalnymi”). Co więcej, podatnik prowadzący taką ewidencję (art. 111 ust. 3a pkt 1) przywołanej ustawy) zobowiązany jest wystawić i wydać nabywcy towaru bądź usługi paragon fiskalny lub fakturę z każdej sprzedaży. Tym samym należy uznać, że w przypadku transakcji dokonanej pomiędzy przedsiębiorcami obowiązek uwzględnienia w ewidencji nie obowiązuje.

W przypadku użytkowników prowadzących działalność za pośrednictwem portali internetowych należy zatem każdorazowo zidentyfikować czy relacja biznesowa powstaje pomiędzy użytkownikami serwisu (przy pośrednictwie wykorzystywanego serwisu, co ma miejsce przykładowo w przypadku portali umożliwiających publikowanie ofert sprzedaży) czy pomiędzy użytkownikiem a serwisem (co wydaje się mieć miejsce w opisanym przez użytkownika przypadku, gdzie otrzymuje on wynagrodzenie od serwisu internetowego za publikowanie na jego łamach odpłatnych treści.

Jeśli faktycznie okaże się, że powstaje do powstania relacji prawnej pomiędzy użytkownikami-twórcami a użytkownikami-odbiorcami, użytkownicy zarabiający na tej współpracy powinni zidentyfikować swoich kontrahentów i jeśli (w świetle poczynionej powyżej uwagi) będzie to konieczne, wystawić paragon bądź fakturę. W opisanym przez autora pytania przypadku jest możliwe, że to powstania takiej relacji nie dochodzi: użytkownicy są zasadniczo wobec siebie anonimowi, nie dochodzi między nimi do bezpośredniej komunikacji zaś wynagrodzenie otrzymywane jest od administratora portalu.

W drugim z opisanych przypadków, czyli istnienia wyłącznie relacji pomiędzy portalem a użytkownikiem rozliczenia oraz ewentualne dokumenty potwierdzające wykonywanie wzajemnych zobowiązań powinny być kierowane przez przedsiębiorcę właśnie wobec administratora serwisu będącego druga stroną relacji prawnej, bez uwzględniania przepisów dotyczących dokumentowania transakcji przeprowadzanych z osobami nieprowadzącymi działalności gospodarczej (w analizowanym przypadku: spółki z siedzibą w Rumunii).

Rozliczenie powinno następować zgodnie z ustalonymi warunkami współpracy. Jeśli przedsiębiorca rozlicza się z kontrahentem cyklicznie, za usługi świadczone w określonym okresie czasu, każda z transz płatności powinna zostać udokumentowana niezależnie.

4) Zwolnienie od podatku VAT

Użytkownik będący autorem pytania korzysta ze zwolnienia od podatku VAT zawartego w Ustawie o VAT, które umożliwia przedsiębiorcom, w zakresie działalności których łączna wartość sprzedaży nie przekroczyła określonego progu. W świetle transgranicznego charakteru działalności prowadzonej przy wykorzystaniu portalu należy zatem zastanowić się na ewentualnymi konsekwencjami w świetle zwolnienia.

Zwolnienie od podatku VAT dotyczy sprzedaży dokonywanej przez podatków, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł przysługuje przedsiębiorcom nieobjętym wyłączeniem tego przywileju zgodnie z art. 113 ust. 1 Ustawy o VAT. Przepis ten nie przewiduje bezpośrednich ograniczeń dotyczących siedziby kupującego, może jedynie przewidywać obszary działalności, których nie bierze się pod uwagę w odniesieniu do limitu zwolnienia (transgraniczny przykład stanowi tu wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów).

Porada została przygotowana przez prawników Kancelarii Gessel, Koziorowski Sp. k.

Podstawa prawna (stan na dzień 06.10.2020 roku):

  1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 z późn. zm.).
  2. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106 z późn. zm.).
  3. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm.).

Rodzaje Umów sprzedaży

Wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta do systemu prawa wprowadzono między innymi ustawowe definicje szczególnych sposobów zawierania umów z udziałem konsumentów, w tym:

  • umowy zawieranej poza lokalem przedsiębiorstwa;
  • umowy zawieranej na odległość.

Od momentu obowiązywania wskazana ustawa była wielokrotnie zmieniana, przede wszystkim w związku z wdrożeniem regulacji prawa Unii Europejskiej odnoszących się do handlu elektronicznego, treści cyfrowych oraz transparentności rynku konsumenckiego (w szczególności pakietu Omnibus oraz dyrektyw dotyczących towarów, usług i treści cyfrowych). Zmiany te w istotny sposób rozszerzyły zakres obowiązków przedsiębiorców oraz zwiększyły poziom ochrony osób dokonujących zakupów konsumenckich.

Kolejne nowelizacje wprowadziły między innymi szczegółowe regulacje dotyczące:

  • prezentowania informacji o obniżkach cen poprzez obowiązek wskazania najniższej ceny obowiązującej w okresie 30 dni poprzedzających wprowadzenie promocji,
  • weryfikowania oraz publikowania opinii konsumentów o produktach lub usługach,
  • odpowiedzialności przedsiębiorcy za zgodność towaru z umową w relacjach konsumenckich, która zastąpiła wcześniejszy model rękojmi stosowany w obrocie B2C,
  • zasad dostarczania i aktualizowania treści cyfrowych oraz usług cyfrowych,
  • rozbudowanych obowiązków informacyjnych realizowanych przed zawarciem umowy oraz w trakcie jej wykonywania.

Obowiązki sprzedającego

Obowiązujące przepisy nakładają na sprzedawców oraz usługodawców szeroki katalog obowiązków informacyjnych realizowanych zarówno przed zawarciem umowy, w chwili jej zawierania, jak również podczas wykonywania zobowiązania. Obejmują one między innymi konieczność przekazania jasnych informacji dotyczących prawa odstąpienia od umowy, procedury reklamacyjnej, zasad korzystania z treści cyfrowych, ich funkcjonalności oraz interoperacyjności. Naruszenie tych obowiązków może prowadzić do wydłużenia terminu na odstąpienie od umowy, odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy, a także zastosowania sankcji administracyjnych przez właściwe organy ochrony konsumentów.

Aktualny model ochrony konsumenckiej opiera się na założeniu, że konsument nie działa jako profesjonalny uczestnik obrotu gospodarczego. Intencją ustawodawcy, konsekwentnie realizowaną również w ostatnich zmianach legislacyjnych, pozostaje ograniczenie przewagi kontraktowej przedsiębiorcy oraz zapewnienie rzeczywistej równowagi stron stosunku prawnego.

Zgodnie z art. 22¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (dalej: „k.c.”), konsumentem jest osoba fizyczna dokonująca z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą albo zawodową. Jednocześnie od 1 stycznia 2021 r. część uprawnień konsumenckich została rozszerzona również na osoby fizyczne prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą, jeżeli zawierana umowa nie ma dla nich charakteru zawodowego (tzw. przedsiębiorca korzystający z ochrony konsumenckiej). W praktyce wymaga to każdorazowej oceny zakresu działalności ujawnionej w CEIDG oraz związku danej czynności z profilem zawodowym przedsiębiorcy.

Osoba prowadząca działalność gospodarczą nie korzysta z ochrony konsumenckiej w sytuacji, gdy zawierana czynność pozostaje w bezpośrednim związku z wykonywaną działalnością zawodową. W takim przypadku stosunek prawny ma charakter profesjonalny (B2B), a szczególne mechanizmy ochronne przewidziane dla konsumentów co do zasady nie znajdują zastosowania.


Pobierz poradnik

Czy wiesz, że aż 96% mikro firm zapewnia 75% wszystkich wpływów z podatków i wytwarza 51% zysku gospodarki kraju?

A tylko niewielkiej liczbie udaje się utrzymać na rynku dłużej niż rok bez dostatecznej wiedzy i znajomości przepisów.

A czy wiesz, że...

Ty też możesz coś zrobić, abyśmy mogli dalej działać i skutecznie Cię wspierać?

KRS 0000318482

Przejdź do Twój e-PIT