Porady eksperta

Sprzedaż obnośna

1,5%

Ten materiał powstał dzięki 1,5% podatku
Wpisz KRS 0000318482 w Deklaracji Podatkowej Twój e-PIT
Dziękujemy za wsparcie!


Użytkownik serwisu posiada foodtrack z napojami, kanapkami i przekąskami. Zastanawia się w jaki sposób może legalnie prowadzić sprzedaż obnośną na plażach / parkach.

Poniżej odpowiedź naszych ekspertów.

1. Warunki do produkcji żywności

Na sam początek należy wskazać, że zgodnie z obowiązującymi przepisami jedzenie powinno być produkowane w odpowiednich warunkach.

Sprzedając produkty pochodzące z foodtracka należy sprawdzić spełnia on określone wymogi dla ruchomych punktów gastronomicznych, które określają przepisy Rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz.UE.L 2004 Nr 139, str. 1).

Szerzej na ten temat można przeczytać w opracowaniu zamieszczonym w naszym serwisie jestemszefem.pl https://jestemszefem.pl/pomysl-na-biznes/jak-zalozyc-mobilna-kawiarnie-i-sprzedawac-kawe-w-mobilnych-budkach/analiza-prawna

2. Zgłoszenie działalności - PKD

Jeżeli prowadzisz już foodtrack i zarejestrowałeś swoją działalność gospodarczą powinieneś wiedzieć, że należy rozszerzyć prowadzoną działalność o umożliwienie sprzedaży obnośnej.

Sprzedaż obnośna to także działalność gospodarcza, zgodnie z jej definicją wskazaną w ustawie z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności (dalej jako: „PKD”) handel obnośny klasyfikowany jest pod symbolem: 47.99. Z czyli

Pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona poza siecią sklepową, straganami i targowiskami.

3. Pozwolenie na sprzedaż

Chcąc prowadzić handel obnośny należy uzyskać pozwolenie od zarządcy miejsca, w którym sprzedaż ma być prowadzona. Należy zgłosić się do właściwej przedmiotowo gminy, aby uzyskać informację kto jest zarządcą przedmiotowego miejsca.

Zgoda na sprzedaż wiąże się z konkretną opłatą, różną w zależności od gminy / miasta. Opłata może wynosić od kilkudziesięciu do kilku tysięcy złotych miesięcznie.

Znacznie bardziej skomplikowana jest sprzedaż na plażach, które znajdują się w pasie technicznym morza. W tym miejscu należy posiadać odpowiednią zgodę, która w niektórych punktach wydawana jest na podstawie przetargu przeprowadzanego przed sezonem.

Proces zatwierdzania takiej działalności reguluje ustawa z dnia 21 marca 2021 roku o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej.

Zgodnie z ustawą, o której mowa wyżej plaża i tereny do niej przyległe to pas techniczny, którego szerokość ma od 10 metrów nawet do 1 km. Urząd morski określa warunki wykorzystania pasa technicznego do celów innych niż ochronne, w tym do prowadzenia wszelkiej działalności gospodarczej.

Urzędy Morskie wydają zgody na wykorzystywanie pasa technicznego do celów innych niż utrzymanie brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska ustalając wykorzystanie plaż z gminami zarządzającymi daną gminą.  

Gminy odpowiedzialne za zarządzanie daną plażą organizują przetargi na dzierżawę punktów handlowych na plażach i przyległych do nich promenadach. Przetargi odbywają się przed sezonem letnim i w wielu gminach umowy zawierane są na kilka lat. Aby prowadzić działalność handlową na takim obszarze należy zawrzeć umowę poddzierżawy z konkretnym dzierżawcą wybranym przez gminę.

Podstawa prawna:

  1. Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 162 z późn. zm.);
  2. Rozporządzenie z dnia 24 grudnia 2007 roku w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności;
  3. Ustawa z dnia 21 marca 2021 roku o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U 2022.457 t.j.).

Rodzaje Umów sprzedaży

Wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta do systemu prawa wprowadzono między innymi ustawowe definicje szczególnych sposobów zawierania umów z udziałem konsumentów, w tym:

  • umowy zawieranej poza lokalem przedsiębiorstwa;
  • umowy zawieranej na odległość.

Od momentu obowiązywania wskazana ustawa była wielokrotnie zmieniana, przede wszystkim w związku z wdrożeniem regulacji prawa Unii Europejskiej odnoszących się do handlu elektronicznego, treści cyfrowych oraz transparentności rynku konsumenckiego (w szczególności pakietu Omnibus oraz dyrektyw dotyczących towarów, usług i treści cyfrowych). Zmiany te w istotny sposób rozszerzyły zakres obowiązków przedsiębiorców oraz zwiększyły poziom ochrony osób dokonujących zakupów konsumenckich.

Kolejne nowelizacje wprowadziły między innymi szczegółowe regulacje dotyczące:

  • prezentowania informacji o obniżkach cen poprzez obowiązek wskazania najniższej ceny obowiązującej w okresie 30 dni poprzedzających wprowadzenie promocji,
  • weryfikowania oraz publikowania opinii konsumentów o produktach lub usługach,
  • odpowiedzialności przedsiębiorcy za zgodność towaru z umową w relacjach konsumenckich, która zastąpiła wcześniejszy model rękojmi stosowany w obrocie B2C,
  • zasad dostarczania i aktualizowania treści cyfrowych oraz usług cyfrowych,
  • rozbudowanych obowiązków informacyjnych realizowanych przed zawarciem umowy oraz w trakcie jej wykonywania.

Obowiązki sprzedającego

Obowiązujące przepisy nakładają na sprzedawców oraz usługodawców szeroki katalog obowiązków informacyjnych realizowanych zarówno przed zawarciem umowy, w chwili jej zawierania, jak również podczas wykonywania zobowiązania. Obejmują one między innymi konieczność przekazania jasnych informacji dotyczących prawa odstąpienia od umowy, procedury reklamacyjnej, zasad korzystania z treści cyfrowych, ich funkcjonalności oraz interoperacyjności. Naruszenie tych obowiązków może prowadzić do wydłużenia terminu na odstąpienie od umowy, odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy, a także zastosowania sankcji administracyjnych przez właściwe organy ochrony konsumentów.

Aktualny model ochrony konsumenckiej opiera się na założeniu, że konsument nie działa jako profesjonalny uczestnik obrotu gospodarczego. Intencją ustawodawcy, konsekwentnie realizowaną również w ostatnich zmianach legislacyjnych, pozostaje ograniczenie przewagi kontraktowej przedsiębiorcy oraz zapewnienie rzeczywistej równowagi stron stosunku prawnego.

Zgodnie z art. 22¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (dalej: „k.c.”), konsumentem jest osoba fizyczna dokonująca z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą albo zawodową. Jednocześnie od 1 stycznia 2021 r. część uprawnień konsumenckich została rozszerzona również na osoby fizyczne prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą, jeżeli zawierana umowa nie ma dla nich charakteru zawodowego (tzw. przedsiębiorca korzystający z ochrony konsumenckiej). W praktyce wymaga to każdorazowej oceny zakresu działalności ujawnionej w CEIDG oraz związku danej czynności z profilem zawodowym przedsiębiorcy.

Osoba prowadząca działalność gospodarczą nie korzysta z ochrony konsumenckiej w sytuacji, gdy zawierana czynność pozostaje w bezpośrednim związku z wykonywaną działalnością zawodową. W takim przypadku stosunek prawny ma charakter profesjonalny (B2B), a szczególne mechanizmy ochronne przewidziane dla konsumentów co do zasady nie znajdują zastosowania.


Pobierz poradnik

Czy wiesz, że aż 96% mikro firm zapewnia 75% wszystkich wpływów z podatków i wytwarza 51% zysku gospodarki kraju?

A tylko niewielkiej liczbie udaje się utrzymać na rynku dłużej niż rok bez dostatecznej wiedzy i znajomości przepisów.

A czy wiesz, że...

Ty też możesz coś zrobić, abyśmy mogli dalej działać i skutecznie Cię wspierać?

KRS 0000318482

Przejdź do Twój e-PIT