Porady eksperta

O najmie i jego wypowiedzeniu, słów kilka

1,5%

Ten materiał powstał dzięki 1,5% podatku
Wpisz KRS 0000318482 w Deklaracji Podatkowej Twój e-PIT
Dziękujemy za wsparcie!


Użytkownik zwrócił się do nas z prośbą o udzielenie odpowiedzi w następującym stanie faktycznym:

Chciałabym się dowiedzieć czy doszło do wypowiedzenia umowy najmu. W umowie jest zapis, że wypowiedzenie następuje z jednomiesięcznym okresem wypowiedzenia, ale umowa trwa już prawie 4 lata. Znajomi mówią, że jak więcej niż 3 lata to zgodnie z prawem wypowiedzenie powinno być 3 miesięczne. Czy to prawda

Umowa najmu - wszystko co musisz wiedzieć

Umowy najmu dzieli się przede wszystkim na umowy zawarte na czas określony oraz na czas nieokreślony. Umowa na czas określony wygasa automatycznie po upływie ustalonego terminu, chyba że strony postanowią ją przedłużyć lub zmodyfikować. Jeśli po zakończeniu umowy najemca nadal zajmuje lokal, a właściciel nie sprzeciwia się temu, może dojść do tzw. dorozumianego przedłużenia umowy. W takiej sytuacji najem może przekształcić się w najem na czas nieokreślony, choć nie zawsze dzieje się to automatycznie – zależy to od konkretnych okoliczności i zapisów umownych. Czas trwania umowy ma również znaczenie przy ustalaniu okresów wypowiedzenia, zwłaszcza jeśli umowa milczy w tej kwestii. Umowy na czas określony co do zasady nie mogą być wypowiedziane przed upływem terminu, chyba że strony przewidziały taką możliwość. Z kolei umowy na czas nieokreślony można wypowiedzieć z zachowaniem określonego w ustawie lub umowie terminu. W praktyce wiele problemów wynika z niejednoznacznych zapisów lub braku aktualizacji umowy mimo jej długotrwałego trwania.

Wypowiedzenie umowy najmu powinno zawsze przybrać formę pisemną, choć w przypadku umów ustnych lub słabo sformalizowanych dopuszcza się też inne formy, np. wypowiedzenie ustne – jednak może to rodzić problemy dowodowe. Brak pisemnego wypowiedzenia może skutkować tym, że wypowiedzenie nie będzie skuteczne, a najemca nie będzie miał obowiązku opuszczenia lokalu. Warto zaznaczyć, że każda ze stron – zarówno najemca, jak i wynajmujący – może wypowiedzieć umowę, ale podstawy i terminy wypowiedzenia mogą się różnić. Jeśli umowa przewiduje możliwość wypowiedzenia i określa jego warunki, to te postanowienia mają pierwszeństwo przed przepisami kodeksowymi, o ile nie są sprzeczne z prawem. Kodeks cywilny zawiera regulacje ogólne, które stosuje się wtedy, gdy strony nie umówiły się inaczej. Przykładowo, najem lokalu na czas nieokreślony można wypowiedzieć z zachowaniem terminów ustawowych – zazwyczaj miesięcznego, trzymiesięcznego lub krótszego – w zależności od częstotliwości płatności czynszu. W sytuacjach spornych, jeśli strony nie są zgodne co do tego, czy doszło do wypowiedzenia, kluczowe będzie udowodnienie jego skuteczności. Zawsze warto więc zachować potwierdzenie nadania pisma lub jego odbioru przez drugą stronę.

Wypowiedzenie, a długość trwania najmu

Okresy wypowiedzenia umowy najmu reguluje w części Kodeks cywilny, jednak przepisy te mają zastosowanie głównie wtedy, gdy strony nie ustaliły odmiennych zasad w umowie. W przypadku najmu lokali mieszkalnych, ustawowy okres wypowiedzenia może różnić się w zależności od tego, jak często płacony jest czynsz – przy miesięcznych płatnościach, termin wynosi zazwyczaj trzy miesiące, ale są też przypadki, gdzie wystarczający jest miesiąc lub nawet krócej. W praktyce wiele osób przyjmuje, że ustawowy termin zawsze obowiązuje, niezależnie od treści umowy, co nie do końca jest prawdą. Strony mogą bowiem swobodnie kształtować swoje relacje, w tym także ustalać krótsze lub dłuższe terminy wypowiedzenia, o ile nie są one sprzeczne z ustawą lub zasadami współżycia społecznego. W przypadku najmu na czas określony możliwość wcześniejszego rozwiązania umowy musi wynikać wprost z jej zapisów – w przeciwnym razie nie można jej wypowiedzieć przed czasem. Wątpliwości pojawiają się często wtedy, gdy strony nie pamiętają, co zawiera umowa, albo gdy od jej zawarcia minęło wiele lat i nie została zaktualizowana. W takiej sytuacji warto dokładnie przeanalizować treść dokumentu oraz zachowanie obu stron w czasie trwania najmu.

Długość faktycznego trwania umowy najmu często prowadzi do przekonania, że zmienia się jej charakter prawny, choć nie zawsze tak jest w świetle przepisów. Zdarza się, że strony podpisują umowę na rok, ale nie sporządzają nowej po jego upływie, kontynuując najem na tych samych zasadach. W takiej sytuacji można mówić o przekształceniu się stosunku najmu w umowę na czas nieokreślony, co ma bezpośredni wpływ na możliwość wypowiedzenia oraz obowiązujące terminy. Niemniej jednak nie wystarczy sam fakt długotrwałego użytkowania lokalu – ważne jest również, czy strony wyraziły wolę kontynuowania najmu i na jakich zasadach. Czasem długoletni najem sprawia, że jedna ze stron zaczyna zakładać inne prawa niż te, które faktycznie wynikają z umowy. Pojawiają się wtedy pytania o to, czy najemca ma większą ochronę, albo czy wypowiedzenie musi być dłuższe z uwagi na upływ lat. Z perspektywy prawa istotne jest jednak nie tyle to, jak długo trwa umowa, ale co dokładnie zawiera oraz w jaki sposób była realizowana. Dlatego przy rozstrzyganiu spornych sytuacji ważna jest analiza nie tylko przepisów, ale też dokumentów i okoliczności towarzyszących najmowi.

Okresy wypowiedzenia umowy najmu reguluje w części Kodeks cywilny, jednak przepisy te mają zastosowanie głównie wtedy, gdy strony nie ustaliły odmiennych zasad w umowie. W przypadku najmu lokali mieszkalnych, ustawowy okres wypowiedzenia może różnić się w zależności od tego, jak często płacony jest czynsz – przy miesięcznych płatnościach, termin wynosi zazwyczaj trzy miesiące, ale są też przypadki, gdzie wystarczający jest miesiąc lub nawet krócej. W praktyce wiele osób przyjmuje, że ustawowy termin zawsze obowiązuje, niezależnie od treści umowy, co nie do końca jest prawdą. Strony mogą bowiem swobodnie kształtować swoje relacje, w tym także ustalać krótsze lub dłuższe terminy wypowiedzenia, o ile nie są one sprzeczne z ustawą lub zasadami współżycia społecznego. W przypadku najmu na czas określony możliwość wcześniejszego rozwiązania umowy musi wynikać wprost z jej zapisów – w przeciwnym razie nie można jej wypowiedzieć przed czasem. Wątpliwości pojawiają się często wtedy, gdy strony nie pamiętają, co zawiera umowa, albo gdy od jej zawarcia minęło wiele lat i nie została zaktualizowana. W takiej sytuacji warto dokładnie przeanalizować treść dokumentu oraz zachowanie obu stron w czasie trwania najmu.

Długość faktycznego trwania umowy najmu często prowadzi do przekonania, że zmienia się jej charakter prawny, choć nie zawsze tak jest w świetle przepisów. Zdarza się, że strony podpisują umowę na rok, ale nie sporządzają nowej po jego upływie, kontynuując najem na tych samych zasadach. W takiej sytuacji można mówić o przekształceniu się stosunku najmu w umowę na czas nieokreślony, co ma bezpośredni wpływ na możliwość wypowiedzenia oraz obowiązujące terminy. Niemniej jednak nie wystarczy sam fakt długotrwałego użytkowania lokalu – ważne jest również, czy strony wyraziły wolę kontynuowania najmu i na jakich zasadach. Czasem długoletni najem sprawia, że jedna ze stron zaczyna zakładać inne prawa niż te, które faktycznie wynikają z umowy. Pojawiają się wtedy pytania o to, czy najemca ma większą ochronę, albo czy wypowiedzenie musi być dłuższe z uwagi na upływ lat. Z perspektywy prawa istotne jest jednak nie tyle to, jak długo trwa umowa, ale co dokładnie zawiera oraz w jaki sposób była realizowana. Dlatego przy rozstrzyganiu spornych sytuacji ważna jest analiza nie tylko przepisów, ale też dokumentów i okoliczności towarzyszących najmowi.

Przechodząc do posumowania

Z punktu widzenia prawa kluczowe znaczenie ma przede wszystkim to, na jakich warunkach została zawarta umowa najmu i czy strony wprowadzały do niej jakiekolwiek zmiany w trakcie jej trwania. Choć powszechnie mówi się o trzymiesięcznym okresie wypowiedzenia po trzech latach najmu, nie jest to ogólna zasada wynikająca z przepisów, a raczej pewne uproszczenie związane z interpretacją niektórych sytuacji. Ustawowe terminy wypowiedzenia stosuje się głównie do umów na czas nieokreślony i tylko wtedy, gdy nie zostały ustalone inne zasady w umowie. W przypadku umów na czas określony konieczne jest, by możliwość wypowiedzenia została wyraźnie zapisana – inaczej rozwiązanie umowy przed terminem może być nieskuteczne. To właśnie brak jasnych zapisów lub ich niedostosowanie do rzeczywistości często prowadzi do nieporozumień. Warto pamiętać, że nawet wieloletni najem nie zmienia automatycznie charakteru umowy – zmiana taka może mieć miejsce, ale musi wynikać z woli stron lub ich zgodnego działania. Każda sytuacja jest więc inna i wymaga indywidualnej oceny.

 


Wpisz nasz KRS 0000318482 w Deklaracji Podatkowej PIT.

Wyszukaj: Akademia Liderów Innowacji i Przedsiębiorczości Fundacja dr Bogusława Federa w https://www.podatki.gov.pl/pit/twoj-e-pit/

Dziękujemy


Stan prawny: 18 kwietnia 2025 r.

Podstawa prawna:
1) Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 1964 Nr 16 poz. 93)

 

 

Formy zawarcia umowy

Poradnik Premium: Formy zawierania umów w polskim prawie cywilnym

Niniejsze opracowanie stanowi szczegółowe kompendium wiedzy na temat prawnych mechanizmów prowadzących do nawiązania stosunku zobowiązaniowego. W polskim obrocie prawnym, zarówno w relacjach profesjonalnych (B2B), konsumenckich (B2C), jak i powszechnych (C2C), wyróżniamy cztery podstawowe, ustawowo uregulowane tryby procedowania:

  1. Tryb ofertowy – oparty na stanowczej propozycji i jej akceptacji.
  2. Tryb negocjacyjny (rokowania) – polegający na stopniowym wypracowywaniu konsensusu.
  3. Tryb przetargowy – sformalizowana procedura wielokryterialna.
  4. Tryb aukcyjny – licytacja oparta najczęściej na kryterium ceny.

Kluczowązasadą, na którą pragniemy zwrócić szczególną uwagę, jest brak ustawowego przymusu stosowania konkretnego trybu przy zawieraniu większości umów. Kodeksowe reguły (art. 66–72¹ k.c.) pełnią przede wszystkim funkcję norm interpretacyjnych, które znajdują zastosowanie w sytuacjach spornych, gdy strony nie określiły własnych zasad dochodzenia do porozumienia. W praktyce rynkowej kontrahenci korzystają z szerokiej autonomii, tworząc tryby mieszane (np. łącząc elementy oferty z późniejszymi negocjacjami) lub tryby całkowicie zindywidualizowane. Proces ten często poprzedzany jest instrumentami przygotowawczymi, takimi jak:

  • Listy intencyjne – określające ogólne ramy współpracy.
  • Umowy ramowe – ustalające zasady dla przyszłych, powtarzalnych kontraktów.
  • Umowy przedwstępne – zobowiązujące do zawarcia umowy przyrzeczonej w określonym terminie.
  • Porozumienia o zachowaniu poufności (NDA) – kluczowe zwłaszcza na etapie rokowań.

Pobierz poradnik

Czy wiesz, że aż 96% mikro firm zapewnia 75% wszystkich wpływów z podatków i wytwarza 51% zysku gospodarki kraju?

A tylko niewielkiej liczbie udaje się utrzymać na rynku dłużej niż rok bez dostatecznej wiedzy i znajomości przepisów.

A czy wiesz, że...

Ty też możesz coś zrobić, abyśmy mogli dalej działać i skutecznie Cię wspierać?

KRS 0000318482

Przejdź do Twój e-PIT