Porady eksperta
Sprzedaż herbaty konopnej
Ten materiał powstał dzięki 1,5% podatku
Wpisz KRS 0000318482 w Deklaracji Podatkowej Twój e-PIT
Dziękujemy za wsparcie!
Użytkownik zwrócił się do nas z prośbą o udzielenie odpowiedzi na pytanie dotyczące możliwości sprzedaży suszu konopnego w formie herbaty w sklepie internetowym. Czy są wymagane jakieś pozwolenia i certyfikaty do prowadzenia takiej działalności?
Przetwórstwo konopi włóknistych w Polsce reguluje ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (dalej jako „ustawa”). Zgodnie z art. 4 pkt. 5 ustawy konopie włókniste to rośliny z gatunku konopie siewne (Cannabis sativa L.), w których suma zawartości delta-9-tetrahydrokannabinolu oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego (kwasu delta-9-THC-2-karboksylowego) w kwiatowych lub owocujących wierzchołkach roślin, z których nie usunięto żywicy, nie przekracza 0,20% w przeliczeniu na suchą masę.
Konopie można uprawiać do różnych celów związanych np. z przemysłem farmaceutycznym, włókienniczym, celulozowo-papierniczym, spożywczym czy chemicznym. Warto jednak mieć świadomość, iż regulację prawne nie są jednolite we wszystkich z wyżej wymienionych przypadków. Spore ograniczenia dotyczą branży spożywczej, gdyż artykuły spożywcze mocno związane ze zdrowiem człowieka. W Polsce do produkcji żywności można stosować nasiona z konopi włóknistych oraz środki spożywcze wyprodukowane z nasion, np. olej konopny czy mąka konopna. Przedsiębiorca wprowadzając do obrotu żywność zawierającą wskazane surowce powinien dysponować aktualnymi wynikami analizy produktu spożywczego wytworzonego z konopi włóknistych, w kierunku obecności delta-9-tetrahydrokannabinolu, który jest substancją psychoaktywną. Powyższe wynika z zalecenia Komisji UE 2016/2155 z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie monitorowania obecności delta-9-tetrahydrokannabinolu, jego prekursorów oraz innych kannabinodów w żywności (Dz.UE L 327 z 02.12.2016, str. 103). Środki spożywcze wprowadzane do obrotu muszą być przede wszystkim bezpieczne dla zdrowia konsumentów. Jak zostało wskazane, prawo polskie nie zabrania sprzedaży produkcji z konopi włóknistych, w których suma zawartości delta- -9-tetrahydrokannabinolu oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego (kwasu delta-9-THC-2-karboksylowego) w kwiatowych lub owocujących wierzchołkach roślin, z których nie usunięto żywicy, nie przekracza 0,20% w przeliczeniu na suchą masę, jednakże na poziomie prawa unijnego obowiązują restrykcje, związane z zaliczaniem przedmiotowej produkcji do kategorii nowej żywności tzw. novel food. Istnienie katalogu nowej żywności nie pozwala wprowadzeniu na rynki krajowe produkcji, której brak szkodliwości na organizm człowieka nie jest wykazany lub brak jest historii konsumpcji danego produktu, co by świadczyło o braku szkodliwego wpływu na zdrowie ludzkie.
Aby zacząć samodzielnie uprawiać konopie, niezbędne jest uzyskanie zezwolenia marszałka województwa, właściwego dla miejsca uprawy. (https://www.biznes.gov.pl/pl/firma/zezwolenia-koncesje-wpisy-do-rejestru/chce-uzyskac-zezwolenie-koncesje-wpis-do-rejestru-dzialalnosci-regulowanej54/proc_302-zezwolenie-na-uprawe-konopi-wloknistych ). Wniosek o uzyskanie takiego zezwolenia można złożyć w urzędzie miasta lub gminy. Od wniosku należy uiścić opłatę w wysokości 30 zł. Postępowanie, którego celem jest uzyskanie przedmiotowego zezwolenia zwykle trwa nie dłużej niż 30 dni. Podobnie sytuacja wygląda w zakresie skupu konopi, gdzie też istnieje obowiązek uzyskania zezwolenia od marszałka województwa. W takim wypadku opłata od wniosku, w którym ubiegamy się o takie zezwolenie, wynosi 125 zł. Dodatkowo warunkiem uzyskania pozwolenia na skup, jest oświadczenie, że wnioskodawca dysponuje magazynem lub środkiem transportu zabezpieczonym przed kradzieżą. Zezwolenie może otrzymać jedynie osoba niekarana za przestępstwa lub wykroczenia, o których mowa w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii (nielegalna uprawa maku, konopi, krzewu koki, kradzież środków odurzających, substancji psychotropowych, psychoaktywnych czy słomy makowej). Jeżeli nie planujemy samodzielnie wytwarzać produktów, nie trzeba uzyskiwać zezwolenia a jedynie nawiązać współpracę z hurtownią oferującą produkty CBD celem dalszej odsprzedaży.
Zgodnie ze stanowiskiem Głównego Inspektora Farmaceutycznego przedstawionym w Decyzji z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie PL.024.15.2019.MO.1 wyrażona w powyższym przepisie procentowa zawartość delta-9-tetrahydrokannabinoluoraz kwasu tetrahydrokannabinolowego odnosi się do kwiatowych lub owocujących wierzchołków roślin, z których nie usunięto żywicy, a nie do wyciągów (ekstraktów), nalewek farmaceutycznych, czy też innych substancji lub mieszanin substancji pozyskiwanych z konopi. W ocenie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z przepisów ustawy nie wynika dopuszczalność stosowania analogii zawartości granicznej kwasu delta-9-THC-2-karboksylowego w surowcu roślinnym konopie włókniste do zawartości ww. substancji w żywności, składnikach żywności, kosmetykach, czy innych substancjach otrzymywanych z konopi włóknistych. Natomiast kwas delta-9-THC-2-karboksylowy i jego warianty stereochemiczne stanowi substancję psychotropową grupy II-P, zgodnie z pkt. 37 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 sierpnia 2018 r. w sprawie wykazu substancji psychotropowych, środków odurzających oraz nowych substancji psychoaktywnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1591).
Z uwagi na brak precyzyjnych regulacji w zakresie sprzedaży suszu CBD rekomendujemy użytkownikowi wystąpienie z wnioskiem przewidzianym w art 34 Ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców do Głównego Inspektora Farmaceutycznego o wydanie interpretacji indywidualnej. We wniosku należy dokładnie opisać zaistniały stan faktyczny z którym przyszło zetknąć się przedsiębiorcy i który wzbudził jego wątpliwości. Wniosek może również dotyczyć zdarzeń przyszłych, czyli przedstawiać organowi jedynie hipotetyczną prognozę sytuacji faktycznej i prawnej, która może mieć miejsce.
Wydanie interpretacji indywidualnej podlega opłacie w wysokości 40 zł. Udzielenie interpretacji indywidualnej następuje w drodze decyzji administracyjnej. W treści interpretacji organ musi zawrzeć wyczerpujący opis przedstawionego w treści złożonego przez przedsiębiorcę wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie prawidłowego stanowiska w poddanej pod ocenę organu sprawie. Interpretacja powinna zawierać uzasadnienie prawne.
Organ zobowiązany jest do wydania interpretacji indywidualnej bez zbędnej zwłoki. W tym konkretnym przypadku należy rozumieć to jako zobowiązanie do jej wydania nie później niż w czasie 30 dni od dnia, w którym wpłynął wniosek przedsiębiorcy. Od wydanej przez organ interpretacji służy odwołanie. W treści wydanej interpretacji indywidualnej organ zawiera pouczenie o prawie wniesienia środka zaskarżenia. Co szczególnie istotne, niezrealizowanie obowiązku wydania interpretacji indywidualnej w terminie ma pozytywne konsekwencje dla przedsiębiorcy. Przepis bowiem jednoznacznie wskazuje, iż w takiej sytuacji zasadne jest uznanie, iż w dniu następującym po dniu, w którym upłynął trzydziestodniowy termin na wydanie przez organ interpretacji, została wydana interpretacja indywidualna stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedsiębiorcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
Wpisz nasz KRS 0000318482 w deklaracji podatkowej PIT.
Stan prawny na dzień: 7 października 2023 r.
Podstawa prawna:
- Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2050 z późn. zm.)
- Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 162 z późn. zm.)
Rodzaje Umów sprzedaży
Wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta do systemu prawa wprowadzono między innymi ustawowe definicje szczególnych sposobów zawierania umów z udziałem konsumentów, w tym:
- umowy zawieranej poza lokalem przedsiębiorstwa;
- umowy zawieranej na odległość.
Od momentu obowiązywania wskazana ustawa była wielokrotnie zmieniana, przede wszystkim w związku z wdrożeniem regulacji prawa Unii Europejskiej odnoszących się do handlu elektronicznego, treści cyfrowych oraz transparentności rynku konsumenckiego (w szczególności pakietu Omnibus oraz dyrektyw dotyczących towarów, usług i treści cyfrowych). Zmiany te w istotny sposób rozszerzyły zakres obowiązków przedsiębiorców oraz zwiększyły poziom ochrony osób dokonujących zakupów konsumenckich.
Kolejne nowelizacje wprowadziły między innymi szczegółowe regulacje dotyczące:
- prezentowania informacji o obniżkach cen poprzez obowiązek wskazania najniższej ceny obowiązującej w okresie 30 dni poprzedzających wprowadzenie promocji,
- weryfikowania oraz publikowania opinii konsumentów o produktach lub usługach,
- odpowiedzialności przedsiębiorcy za zgodność towaru z umową w relacjach konsumenckich, która zastąpiła wcześniejszy model rękojmi stosowany w obrocie B2C,
- zasad dostarczania i aktualizowania treści cyfrowych oraz usług cyfrowych,
- rozbudowanych obowiązków informacyjnych realizowanych przed zawarciem umowy oraz w trakcie jej wykonywania.
Obowiązki sprzedającego
Obowiązujące przepisy nakładają na sprzedawców oraz usługodawców szeroki katalog obowiązków informacyjnych realizowanych zarówno przed zawarciem umowy, w chwili jej zawierania, jak również podczas wykonywania zobowiązania. Obejmują one między innymi konieczność przekazania jasnych informacji dotyczących prawa odstąpienia od umowy, procedury reklamacyjnej, zasad korzystania z treści cyfrowych, ich funkcjonalności oraz interoperacyjności. Naruszenie tych obowiązków może prowadzić do wydłużenia terminu na odstąpienie od umowy, odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy, a także zastosowania sankcji administracyjnych przez właściwe organy ochrony konsumentów.
Aktualny model ochrony konsumenckiej opiera się na założeniu, że konsument nie działa jako profesjonalny uczestnik obrotu gospodarczego. Intencją ustawodawcy, konsekwentnie realizowaną również w ostatnich zmianach legislacyjnych, pozostaje ograniczenie przewagi kontraktowej przedsiębiorcy oraz zapewnienie rzeczywistej równowagi stron stosunku prawnego.
Zgodnie z art. 22¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (dalej: „k.c.”), konsumentem jest osoba fizyczna dokonująca z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą albo zawodową. Jednocześnie od 1 stycznia 2021 r. część uprawnień konsumenckich została rozszerzona również na osoby fizyczne prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą, jeżeli zawierana umowa nie ma dla nich charakteru zawodowego (tzw. przedsiębiorca korzystający z ochrony konsumenckiej). W praktyce wymaga to każdorazowej oceny zakresu działalności ujawnionej w CEIDG oraz związku danej czynności z profilem zawodowym przedsiębiorcy.
Osoba prowadząca działalność gospodarczą nie korzysta z ochrony konsumenckiej w sytuacji, gdy zawierana czynność pozostaje w bezpośrednim związku z wykonywaną działalnością zawodową. W takim przypadku stosunek prawny ma charakter profesjonalny (B2B), a szczególne mechanizmy ochronne przewidziane dla konsumentów co do zasady nie znajdują zastosowania.
Pobierz poradnik
Czy wiesz, że aż 96% mikro firm zapewnia 75% wszystkich wpływów z podatków i wytwarza 51% zysku gospodarki kraju?
A tylko niewielkiej liczbie udaje się utrzymać na rynku dłużej niż rok bez dostatecznej wiedzy i znajomości przepisów.
A czy wiesz, że...
Ty też możesz coś zrobić, abyśmy mogli dalej działać i skutecznie Cię wspierać?
KRS 0000318482
Chcesz nas wesprzeć?
Jak widzisz, serwis mikroPorady.pl jest wolny od reklam. Działamy dzięki ofiarności naszych użytkowników, którzy przekazują nam wpłaty i darowizny. Nawet w bardzo niewielkich kwotach.
Twoja pomoc pozwoli na:
Warto wiedzieć
