Wielkość tekstu
Kontrast serwisu

Mikroporady są czymś wyjątkowym. Są jak poradniki na półce każdego polskiego mikro przedsiębiorcy. W świecie Internetu są małym zakamarkiem praktycznej wiedzy, w którym można znaleźć prawie wszystko o prowadzeniu małej firmy.

Aby chronić naszą niezależność, nigdy nie publikowaliśmy i nie będziemy publikować reklam. Utrzymujemy się z darowizn o średniej wysokości 20 zł, w tym także z wpłat z 1% Podatku.

Proszę, pomóż nam zbierać pieniądze i ulepszać Mikroporady. Czytaj więcej...

Pomocne definicje

Wszystkie A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
TerminDefinicja
Zabór, przywłaszczenie, zawłaszczenie

Na gruncie ogólnego języka polskiego słowa: „zabór”, „przywłaszczenie”, „zawłaszczenie” są w stosunku do siebie synonimiczne. Natomiast na gruncie języka prawnego i prawniczego są to pojęcia mające odmienne znaczenie. Każde z pojęć oscyluje wokół znaczenia odebrania komuś czegoś bądź niezwrócenia czegoś komuś pomimo powinności oddania lub pozostawienia czegoś niczyjego sobie z wolą bycia właścicielem. Ściślej rzecz biorąc pojęcie „zabór” oraz „przywłaszczenie” używane są głównie przez prawo karne i stanowią znamiona czynów zabronionych (np. kradzież – art. 278 § 1 k.k. oraz przywłaszczenie – art. 284 § 1 k.k). Natomiast pojęcie „zawłaszczenie” właściwe jest głównie prawu cywilnemu (używane jest także na gruncie prawa międzynarodowego publicznego oraz prawa autorskiego).

Zabór rzeczy, to odebranie czegoś komuś, a więc wyjęcie przedmiotu spod władztwa osoby uprawnionej wbrew jej woli, a więc nielegalnie, bezprawnie. W momencie aktu zaboru rzecz nie znajduje się w posiadaniu sprawcy, stan posiadania jest dopiero efektem zaboru. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 18 grudnia 1998 r.; IV KKN 98/98 Znamiona przestępstwa kradzieży (także kradzieży kwalifikowanej) wyczerpuje bezprawny zabór cudzego mienia, przedstawiającego wartość materialną, w zamiarze przywłaszczenia. Ów zabór mienia następuje bezprawnie, bez żadnej do tego podstawy i bez zgody właściciela lub osoby, od której mienie zabrano.”

Przywłaszczenie tym różni się od kradzieży, że nie ma tutaj elementu zaboru. W doktrynie wskazuje się, że przywłaszczenie nie polega na pozbawia władania osoby uprawnionej, lecz legalnym wejściu w posiadanie danej rzeczy (Konarska-Wrzosek Violetta (red.), Kodeks karny. Komentarz, Lex 2016) i pozostawieniu jej sobie celem władania jak właściciel. W Wyroku z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt III KK 221/08 Sąd Najwyższy wskazał, że „Do znamion przywłaszczenia określonego w art. 284 k.k. nie należy zabór rzeczy ruchomej, lecz włączenie do majątku sprawcy legalnie posiadanej cudzej rzeczy (lub prawa majątkowego). Przywłaszczeniem w rozumieniu przywołanego przepisu art. 284 § 1 k.k. jest tylko bezprawne, z wyłączeniem osoby uprawnionej, rozporządzenie rzeczą ruchomą albo prawem majątkowym znajdującymi się w posiadaniu sprawcy, przez włączenie jej do swojego majątku i powiększenie w ten sposób swego stanu posiadania lub stanu posiadania innej osoby albo wykonywanie w inny sposób w stosunku do nich uprawnień właścicielskich, bądź też ich przeznaczenie na cel inny niż przekazanie właścicielowi”. Jednakże w doktrynie[1] wskazuje się, że żadną miarą nie można zgodzić się z poglądem, iż przywłaszczenia można się dopuścić jedynie względem legalnie posiadanej rzeczy ruchomej.

Zawłaszczenie z kolei, na gruncie prawa cywilnego jest jednym ze sposobów pierwotnych nabycia prawa własności. Pod przywołanym pojęciem należy rozumieć objęcie rzeczy niczyjej w posiadanie samoistne. Skutkiem tego objęcia jest właśnie nabycie własności z mocy samego prawa. Zatem dla powstania prawa własności nie są konieczne dodatkowe czynności. Konstrukcja ta została zaczerpnięta z rzymskiego prawa prywatnego. Gaius w Res cottidianae[2] wskazuje, że to, co jest niczyje, zgodnie z naturalnym rozsądkiem może zostać zawłaszczone

Patrz też: Rozbój, kradzież, kradzież rozbójnicza, kradzież z włamaniem, zasiedzenie

 

[1] Sz. Tarapata, Glosa do Wyroku z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt III K 221/08, Czasopismo Prawa karnego i nauk penalnych Rok XV: 2011, z. 4  ISSN 1506-1817

[2] Digesta Justyniańskie – D. 41.1.3.pr [za:] Zawłaszczenie jako sposób nabycia terytorium państwowego – ewolucja doktryny i praktyki, Roczniki Nauk Prawnych Tom XXIV, numer 4 – 2014

 

Zachowek

Instytucja prawa spadkowego. Zstępnym, małżonkowi oraz rodzicom spadkodawcy, którzy byliby powołani do spadku z ustawy, należą się, jeżeli uprawniony jest trwale niezdolny do pracy albo jeżeli zstępny uprawniony jest małoletni - dwie trzecie wartości udziału spadkowego, który by mu przypadał przy dziedziczeniu ustawowym, w innych zaś wypadkach - połowa wartości tego udziału. Jeżeli uprawniony nie otrzymał należnego mu zachowku bądź w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny, bądź w postaci powołania do spadku, bądź w postaci zapisu, przysługuje mu przeciwko spadkobiercy roszczenie o zapłatę sumy pieniężnej potrzebnej do pokrycia zachowku albo do jego uzupełnienia.
Kodeks cywilny Art. Art. 991

Zobacz: 
Instrukcja - sukcesja mikro przedsiębiorców

Zadatek

Jest to suma pieniężna lub rzecz, którą jedna ze stron daje drugiej przy zawarciu umowy i ma to znaczenie, że w razie niewykonania umowy przez jedną ze stron druga strona może bez wyznaczania dodatkowego terminu od umowy odstąpić i otrzymany zadatek zachować, a jeżeli sama go dała może żądać sumy dwukrotnie wyższej. W razie wykonania umowy zadatek powinien być zaliczony na poczet świadczenia strony, która go dała, a jeżeli jest to niemożliwe powinien być zwrócony. W razie rozwiązania umowy lub niewykonania jej wskutek okoliczności, za które żadna ze stron nie ponosi odpowiedzialności lub ponoszą ją obie strony, zadatek powinien być zwrócony.Jest to instytucja prawa zobowiązań.
Kodeks cywilny Art. 394.

Zobacz:
Zaliczki i kaucje – przychody przyszłych okresów, czynne rozliczenia międzyokresowe

Zakaz konkurencji

Hasła powiązane: pracodawca, pracownik, tajemnica przedsiębiorstwa, umowa o pracę, wypowiedzenie zmieniające

Zakaz konkurencji to pojęcie, które występuje zarówno w obszarze prawa publicznego, jak i prywatnego, w tym w obu regulacjach dotyczących nieuczciwej konkurencji. Ponadto oczywiście w kodeksie pracy i szeregu szczególnych regulacji branżowych lub dotyczących zatrudniania w różnych formach pracowników lub specjalistów o szczególnych kompetencjach. Z zakazem konkurencji, co do zasady mamy do czynienia jako wprowadzanym i stanowionym prawem powszechnym, jak i tym, którym źródłem są kontrakty, umowy. Tak więc zakaz konkurencji może wynikać konkretnej sytuacji, dla konkretnej osoby wprost z przepisów prawa, jak też jego źródłem może być wyłącznie konkretna umowa. Do tych wynikających wprost z przepisu prawa zalicza się zakazy konkurencji wynikające z tajemnic zawodowych i z przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, jak i z szeregu przepisów branżowych. Zakazu konkurencji nie można mylić z ograniczeń dysponowania określonymi dobrami, wynikających z praw podmiotowych skutecznych erga omnes, czyli wobec wszystkich np. tzw. „własność przysługująca z praw autorskich”, czy „własności przemysłowej”, gdzie korzystanie z cudzego dorobku intelektualnego lub też nawet własnego, ale do których to wytworów prawa majątkowego przenieśliśmy na nabywcę, a więc sami już nie możemy korzystać, gdyż będzie to w zbiegu jednocześnie naruszenie praw własności intelektualnej i często czyn nieuczciwej konkurencji.

Zakaz konkurencji pracowniczy – to umowa pisemna pod rygorem nieważności, zawarta pomiędzy pracownikiem, a pracodawcą, która zobowiązuje pracownika do niewykonywania działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy, ani też świadczenia pracy w ramach stosunku pracy lub na innej podstawie na rzecz podmiotu prowadzącego taką działalność (art. 1011 § 1 k.p.).

Trzeba tu pamiętać, że ta regulacja nie dotyczy zleceniobiorców i wykonawców umów o dzieło. Można jednak odpowiednio, dobrowolnie i swobodnie kształtować takie umowy również ze stronami umów cywilnoprawnych.

Umowa o zakazie konkurencji może dotyczyć zarówno okresu wykonywania pracy u danego pracodawcy – jak i okresu po rozwiązaniu stosunku pracy. Co do zakazu w trakcie trwania stosunku pracy ustawodawca nie wprowadził żadnych ograniczeń – pracodawca może zawrzeć taką umowę z każdym pracownikiem. Natomiast co do sytuacji po ustaniu zatrudnienia zakaz konkurencji może dotyczyć jedynie tych pracowników, którzy mieli dostęp do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę (art. 1012 § 2 k.p.). W przeciwieństwie do umowy o zakazie konkurencji obowiązującej po ustaniu stosunku pracy, przepisy kodeksu pracy nie przewidują dla pracownika z tytułu umownego zakazu prowadzenia przez niego działalności konkurencyjnej w czasie trwania stosunku pracy żadnych dodatkowych świadczeń. Istnieje jednak możliwość ich wprowadzenia, a takie postanowienia, jako korzystniejsze od przepisów prawa pracy będą stosowane.

W przypadku umowy o zakazie konkurencji obowiązującej po zakończeniu umowy o pracę - pod rygorem jej nieważności należy określić czas trwania zakazu konkurencji oraz wysokość należnego pracownikowi odszkodowania. Odszkodowanie to będzie należne przez cały czas obowiązywania umowy, bez względu na to, czy pracownik w okresie trwania zakazu prowadzenia działalności konkurencyjnej podejmie inną, nie konkurencyjną pracę. Również wynagrodzenie osiągane z tytułu tej pracy nie będzie miało znaczenia dla zobowiązania pracodawcy. Wysokość należnego pracownikowi odszkodowania jest regulowana wolą stron zawierających umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. Kodeks pracy ustala jedynie granicę minimalnego odszkodowania, które nie może być niższe od 25% otrzymywanego przed ustaniem stosunku pracy wynagrodzenia (art. 1012 § 3 k.p.). Sposób wypłaty odszkodowania jest pozostawiony woli stron. Może być ono wypłacone jednorazowo w formie zryczałtowanej, a także, zgodnie z treścią omawianego przepisu, w miesięcznych ratach.

Umowa o zakazie konkurencji (tzw. klauzula lojalnościowa) powinna być formułowana na podstawie poniższych zasad (tak wyrok SN z 2 grudnia 2010 r., II PK 134/10):

a) pracodawca obowiązany jest do dokładnego określenia i wypełnienia treścią zakazu konkurencji, gdyż brak sprecyzowania warunków może spowodować nieważność umowy o zakazie konkurencji;

b) pracodawca zobligowany jest do ustalenia granic, w których pracownik ma swobodę działania po zakończeniu współpracy;

c) zakres zakazu konkurencji może być skonkretyzowany w odniesieniu do:

- zadań wykonywanych przez podwładnego,

- szczególnie ważnych informacji, jakie uzyskiwał,

- rodzaju działalności prowadzonej przez pracodawcę (faktycznej lub wskazanej we właściwym rejestrze).

Przyjmuje się przy tym, że np. klauzula lojalnościowa wiążąca menedżerów wysokiego szczebla może być bardziej ogólna, bowiem zbytnia dokładność grozi tu pominięciem informacji, których ujawnienie mogłoby narazić firmę na szkodę (wyrok SN z 19 maja 2004, I PK 543/03).

Pracodawca nie może jednak zabronić pracownikowi jakiejkolwiek działalności, gdyż wiązałoby się to z ograniczeniem wolności wyboru i wykonywaniem zawodu oraz wyborem miejsca pracy i wolności działalności gospodarczej, które są standardami gwarantowanymi przez konstytucję (art. 65 i art. 20 Konstytucji RP).

Co do czynów nieuczciwej konkurencji czyli naruszenia zakazów zawartych w prawie powszechnym to reguluje je ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W jej katalogu czynami takimi są w szczególności: wprowadzające w błąd oznaczenie przedsiębiorstwa, fałszywe lub oszukańcze oznaczenie pochodzenia geograficznego towarów albo usług, wprowadzające w błąd oznaczenie towarów lub usług, naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa, nakłanianie do rozwiązania lub niewykonania umowy, naśladownictwo produktów, pomawianie lub nieuczciwe zachwalanie, utrudnianie dostępu do rynku, przekupstwo osoby pełniącej funkcję publiczną, a także nieuczciwa lub zakazana reklama, organizowanie systemu sprzedaży lawinowej oraz prowadzenie lub organizowanie działalności w systemie konsorcyjnym.

W przypadku umów zlecenia czy o inne usługi można klauzule konkurencji zawierać w umowach podstawowych, jak też odrębne umowy w tym zakresie. Jednak i tu trzeba pamiętać o wolnościach i prawach konstytucyjnych. Tak więc nie można pozbawić możliwości wykonywania zawodu lub działalności gospodarczej.

Podstawa prawna:

  1. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483).
  2. Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. 2014 poz. 1502).
  3. Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U. 2003 nr 153 poz. 1503).
Zaliczka

W ujęciu kodeksu cywilnego, jeżeli wykonanie umowy czy zlecenia wymaga wydatków, dający zlecenie powinien na żądanie przyjmującego udzielić mu odpowiedniej zaliczki.
Jeżeli wskutek okoliczności, za które żadna ze stron odpowiedzialności nie ponosi, stronaktóra zobowiązana była do dostarczenia przedmiotu umowy, dysponowała przedmiotem umowy obowiązana jest tylko do zwrotu pobranych zaliczek i kredytów bankowych. W umowie strony mogą zastrzec korzystniejsze warunki zwrotu zaliczek i kredytu.
Kodeks cywilny Art. 622, 743.

Zobacz:
Zaliczki i kaucje – przychody przyszłych okresów, czynne rozliczenia międzyokresowe
Procedura: jak przekształcić działalność indywidualną przedsiębiorcy w spółkę osobową z menadżerami, pracownikami
Procedura: jak współpracować z komornikiem i wnosić o zabezpieczenie - „narzędzia” zabezpieczeń
News: Zmiana dotycząca nowych druków zeznań, informacji, oświadczeń oraz wzorów deklaracji PIT, CIT, VAT i ZUS

Zaliczka na koszty usługi/zlecenia

Zgodnie z przepisem art. 743 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 380 ze zm., dalej Kc) jeżeli wykonanie zlecenia wymaga wydatków, dający zlecenie powinien na żądanie przyjmującego udzielić mu odpowiedniej zaliczki.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 742 Kc, dający zlecenie powinien zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia, wraz z odsetkami ustawowymi; powinien również zwolnić przyjmującego zlecenie od zobowiązań, które ten w powyższym celu zaciągnął w imieniu własnym. Zgodnie z komentarzem, zwrot wydatków poniesionych przez przyjmującego zlecenie w celu należytego wykonania zlecenia jest podstawowym obowiązkiem dającego zlecenie. Obowiązek ten ciąży na nim niezależnie od tego, czy zlecenie jest odpłatne. Bez znaczenia jest również, czy dokonanie zleconej czynności przyniosło mu oczekiwany przez niego rezultat, o ile tylko zlecenie zostało wykonane w sposób "należyty", tj. zgodnie z umową i znajdującymi zastosowanie standardami. Kodeks cywilny. Komentarz pod red. dr hab. Konrada Osajdy, stan prawny wrzesień 2016 r., Legalis, komentarz do art. 742 Kc, nb. 1.

Obowiązek udzielenia przyjmującemu zlecenie zaliczki na wydatki związane z wykonaniem zlecenia jest związany z ogólniejszą zasadą pokrywania wydatków przez dającego zlecenie, niezależnie od odpłatnego albo darmego charakteru stosunku zlecenia (art. 742 KC). Zleceniobiorca nie jest zatem obowiązany do "kredytowania" zleceniodawcy w toku realizacji zlecenia. Jeżeli wykonanie zlecenia wymaga wydatków, przyjmujący zlecenie ma prawo żądać zaliczki. Kodeks cywilny. Komentarz pod red. dr hab. Konrada Osajdy, stan prawny wrzesień 2016 r., Legalis, komentarz do art. 743 Kc, nb. 1.

W wyroku z dnia 20 października 2006 r., IV CSK 134/05, LEX, Sąd Najwyższy wskazał, iż jak to określa art. 742 i 743 w zw. z art. 750 k.c., przyjmujący do wykonania usługę nie ma obowiązku wykładania własnych środków lecz powinien otrzymać zaliczkę. Jeśli nie otrzymał zaliczki i na wydatki przeznaczył własne środki to jest uprawniony do niezwłocznego żądania zwrotu tych wydatków. Roszczenie o zwrot staje się wymagalne od momentu, w którym przyjmujący usługę mógł najwcześniej wezwać zlecającego do zwrotu wydatków (art. 120 § 1 k.c. w zw. z art. 455 k.c.).

W przypadku zaliczki na poczet wykonania świadczenia z umowy zawartej przez przedsiębiorcę i podlegającej fakturowaniu VAT należy wystawić fakturę zaliczkową (art. 106a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, tekst jednolity Dz. U. 2016 r. poz. 710 ze zm.).

Zaliczka na poczet ceny

Zaliczka na poczet ceny stanowi część należności z tytułu sprzedaży, dostawy czy świadczenia usług, która jest uiszczana jeszcze przed dokonaniem sprzedaży, dostawy, czy świadczenia usług. Zaliczka stanowi zazwyczaj część ostatecznej ceny z tytułu wykonania świadczenia, zobowiązania, które ma zostać zrealizowane. Zaliczka może być uiszczana np. w sytuacji, gdy wykonanie zlecenia wymaga wydatków (np. na koszty materiałowe) lub w celu zabezpieczenia realizacji zobowiązania o znacznej wartości.

Zaliczka na poczet ceny jest świadczeniem wzajemnym przed spełnieniem świadczenia z zobowiązania / umowy przez drugą stronę i staje się przychodem przyszłych okresów u otrzymującego zapłatę części ceny.

Zaliczki nie należy mylić z zadatkiem, który w przeciwieństwie do zaliczki został zdefiniowany w kodeksie cywilnym i skutki jego uiszczenia są inne od skutków uiszczenia zaliczki.

W sytuacji, gdy nie dojdzie do zawarcia umowy lub zrealizowania zobowiązania, na poczet którego została wpłacona zaliczka, wówczas zapłacona zaliczka na poczet ceny podlega zwrotowi w wysokości w jakiej została uiszczona jako świadczenie nienależne. Nie zostaje bowiem wówczas osiągnięty zamierzony cel świadczenia zaliczki (art. 410 § 2 k.c.).

Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt VI ACa 1648/14, (LEX 1992957) „umowa sprzedaży jest umową konsensualną, odpłatną (obowiązek zapłaty ceny przez kupującego), dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. W razie zatem przesądzenia, że umowa nie została zrealizowana, kwota wpłaconych zaliczek powinna być uznana, ze względu na nieosiągnięcie zamierzonego ich celu za, świadczenie nienależne (art. 410 § 2 k.c.).
Powinno ono być przy tym zwrócone w pełnym zakresie, bez możliwości ograniczenia jego wysokości na podstawie art. 409 k.c. Mimo iż w tego rodzaju przypadkach świadczenie staje się nienależne dopiero z chwilą, w której ostatecznie okaże się, że zamierzony jego cel nie został osiągnięty, wzbogacony powinien się liczyć z obowiązkiem zwrotu już od chwili, w której je otrzymał. Przemawia za tym specyfika tego rodzaju świadczeń nienależnych."

Zaliczka na podróż służbową

Zgodnie z art. 775 § 1 k.p. pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:

1) diety;

2) zwrot kosztów:

a) przejazdów,

b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,

c) noclegów,

d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.

Wypłata należności na pokrycie tych kosztów może nastąpić w formie zaliczki. Zaliczką jest, kwota wypłacona pracownikowi z przeznaczeniem na wydatki pracodawcy (na poczet wydatków z wiązanych z podróżą służbową), z której musi się on rozliczyć po powrocie z podróży służbowej.

Wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej. Przywołane Rozporządzenie stanowi, m.in., że na wniosek pracownika pracodawca przyznaje zaliczkę na niezbędne koszty podróży krajowej w wysokości wynikającej ze wstępnej kalkulacji tych kosztów. Przepisy te należy stosować wprost jedynie do pracowników sfery budżetowej. Jeśli chodzi natomiast o pracowników spoza sfery budżetowej, to rozliczając pobraną przez pracownika zaliczkę na koszty podróży służbowej, należy pamiętać, że dla tych pracowników warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowych określa się w układzie zbiorowym pracy lub regulaminie wynagradzania. Jeśli pracodawca nie jest objęty żadnym z takich aktów, wówczas warunki te powinny być określone w umowie o pracę. Wysokość diet ustalanych w układzie zbiorowym pracy, regulaminie wynagradzania lub w umowie o pracę nie może być niższa od tych, które wynikają z ww. przepisów wykonawczych. Ponadto przepisy te będą miały zastosowanie, jeśli warunków wypłacania należności z tytułu podróży służbowych nie określono w wymienionych wyżej aktach (patrz: Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2007 r.
III PK 90/06.

Patrz też: hasło: zaliczka na wydatki administracyjne

 

Zaliczka na wydatki administracyjne

Pracownik może otrzymać zaliczki pieniężne na wydatki administracyjne/ reprezentacyjne.

Zaliczka na wydatki administracyjne/ reprezentacyjne jest określana w ramach regulacji wewnętrznych przedsiębiorcy/spółki/działalności. Nie jest to zaliczka obejmowana art. 743 k.c.
To w t.z.w polityce rachunkowości, regulaminie finansowym czy księdze służb lub instrukcji rozliczania wydatków i zaliczek pracowników winny być określony standardy i kompetencje w tym zakresie.

Zaliczka udzielana być może na zakupienie przez pracownika potrzebnych przedmiotów w ramach pełnionych przez niego obowiązków m. in papieru, kwiatów, książek, znaczków sądowych czy pocztowych itp.

Pracownik ma obowiązek pokwitować pobranie zaliczki z kasy, a następnie ją rozliczyć przedkładając stosowne dowody zakupy i faktury. Warto wcześniej dokonać oceny czy zaliczka będzie rozliczana na poczet kosztów poniesionych przez spółkę/firmę w poczet kosztów działalności i dla jej rozliczenia niezbędne jest udokumentowanie poprzez przekazanie faktury potwierdzającej zakup, (np. kawa, papier, znaczki) , a takich które nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i dla ich rozliczenia wymagane jest złożenie przez pracownika paragonu lub rachunku oraz oświadczenia.

Zamiana

Przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej rzeczy.
Kodeks cywilny 603

Zobacz:
Porada: Prawo reklamy w obrocie elektronicznym
Metody rozwiązywania sporów pomiędzy przedsiębiorcami (B2B) a także sporów przedsiębiorcy z konsumentem (B2C)

 

Pomóż Nam Działać Szybciej. Jeśli nie My razem, to kto? Bo kiedy, jeśli nie teraz?

Mikroporady.pl w miesiącu odwiedza ponad 40000 unikalnych użytkowników

Przekaż ico-1procent Podatku PIT

KRS: 0000318482 - Wpisz w Deklaracji

Dlaczego warto?

wpłać darowiznę

Odlicz Darowiznę od Dochodu: • do 6% dochodu - osoby fizyczne
• do 10% dochodu - osoby prawne



Wspieraj Mikroporady.pl

Najmniejsze i rodzinne Firmy są najważniejszym „nerwem” naszej gospodarki a mają ograniczony dostęp do fachowej pomocy. My to zmieniamy - przygotowujemy dla nich kompleksowe wsparcie – wzory umów z orzecznictwem i komentarzami, porady, instrukcje,regulaminy, kazusy. W odpowiedzi na przesyłane pytania udzielamy dodatkowych porad, wyjaśnień i interpretacji.

Bez ograniczeń i bezpłatnie, bo chcemy żyć w świecie, gdzie solidarnie wspiera się słabszych. Jest to możliwe dzięki zaangażowaniu ludzi takich jak Ty. Liczy się każda pomoc, jednorazowa wpłata lub comiesięczna.

dalej
 
x

Jeśli czytasz teraz nasze Porady i pomagają, wspomóż nas darowizną 30 zł.