Wielkość tekstu
Kontrast serwisu

Mikroporady są czymś wyjątkowym. Są jak poradniki na półce każdego polskiego mikro przedsiębiorcy. W świecie Internetu są małym zakamarkiem praktycznej wiedzy, w którym można znaleźć prawie wszystko o prowadzeniu małej firmy.

Aby chronić naszą niezależność, nigdy nie publikowaliśmy i nie będziemy publikować reklam. Utrzymujemy się z darowizn o średniej wysokości 20 zł, w tym także z wpłat z 1% Podatku.

Proszę, pomóż nam zbierać pieniądze i ulepszać Mikroporady. Czytaj więcej...

Pomocne definicje

Wszystkie A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
TerminDefinicja
Nabycie

Nabycie jest to uzyskanie własności bądź każdego innego prawa (np. praw wyborczych, prawo do użytkowania, prawo do spółdzielczego własnościowego prawa lokalu) w sposób przewidziany przez ustawę.

Nabycie może następować jako nabycie pierwotne i nabycie pochodne.

Nabycie pierwotne – jest to uzyskanie prawa takie gdy nabywca prawa podmiotowego nie uzyskał go od określonej osoby. Nabycie nie następuje, na skutek przekazania, nie jest uzależnione od wcześniejszego przysługiwania komuś innemu i jego woli. Następuje na skutek czynności faktycznych lub prawnych wskazanych w ustawie. Przykładem nabycia pierwotnego jest np. zawłaszczenie rzeczy niczyjej, a także w wyniku wytworzenia nowego przedmiotu np. modelu samolotu. 

Nabycie pochodne – nabywca uzyskuje istniejące już prawo od innej osoby, kiedy to prawo na niego przechodzi. Nabycie następuje na skutek czynności faktycznej bądź prawnej, także z mocy prawa za wiedzą obu stron. Trzeba pamiętać, iż zbywca nie może przenieść na osobę więcej praw niż sam posiada. Przykładem nabycia pochodnego jest np. nabycie własności w drodze umowy kupna- sprzedaży, darowizny.

Nabycie pierwotne może występować jako nabycie konstytutywne bądź translatywne.

Nabycie konstytutywne – powstaje z chwilą powstania prawa. Na przykład właściciel nieruchomości wynajmuje ją innej osobie (prawo najmu jest węższe w stosunku do prawa własności). Nabycie konstytutywne może występować tylko w chwili istnienia już prawa „szerokiego” do ustanawianego „węższego”  (np. własność-> najem, własność->dzierżawa). Nabycie konstytutywne występuje jako nabycie pochodne lub nabycie pierwotne. Jako pierwotne nabycie konstytutywne wskazać można np. nabycie praw wyborczych przez obywatela w chwili uzyskania pełnoletności. Nabyciem konstytutywnym pochodnym jest np. ustanowienie użytkowania wieczystego.

Nabycie translatywne- powstaje z chwilą przejścia w całości prawa już wcześniej istniejącego na następcę. Nabycie translatywne występuje jako nabycie pierwotne i nabycie pochodne. Nabyciem translatywnym pierwotnym jest np. zasiedzenie nieruchomości. Jako nabycie translatywne pochodne wskazać można np. zbycie spadku. 

nabycie

Nabycie od nieuprawnionego

Nabycie od nieuprawnionego uregulowane jest w art. 169 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tj.: Dz. U. 2017 poz. 459) – dalej jako: KC.

Co do zasady, w świetle obowiązujących przepisów Kodeksu Cywilnego nikt nie może przenieść na drugą osobę więcej praw niż sam posiadam, jednakże art. 169 KC przewiduje od tej zasady wyjątek, wprowadzony w § 1 tego artykułu, który stanowi, że jeżeli osoba nieuprawniona do rozporządzania rzeczą ruchomą zbywa rzecz i wydaje ją nabywcy, to z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie uzyskuje on własność, chyba że działa w złej wierze.

W szeregu transakcji „dnia codziennego”, obrotu nieprofesjonalnego, nabywamy różne rzeczy okazjonalnie od znajomych, na bazarze nie jest możliwe i celowe wówczas legitymowanie zbywcy i dokumentowanie pochodzenia danego towaru, zwyczajowo dochodzi do zawarcia transakcji przez wydanie rzeczy i zapłatę ceny.

Przywołany przepis jest swoistą gwarancją dla nabywców, którzy nabywają rzecz w dobrej wierze. Tym samym Ustawodawca dopuszcza możliwość nabycia własności od osoby nieuprawnionej do rozporządzania rzeczą. Uzależnione jest to od spełnienia następujących przesłanek: nabywca jest w dobrej wierze, a zbywca włada rzeczą i wyda ją nabywcy[1].

Dobra wiara nabywcy stanowi konieczną przesłankę nabycia własności od osoby nieuprawnionej. Odnosi się ona do uprawnienia zbywcy co do rozporządzania rzeczą i polega na usprawiedliwionym okolicznościami przekonaniu nabywcy, że zbywcy przysługuje prawo do rozporządzania rzeczą. Dobra wiara nabywcy powinna istnieć w momencie wydania rzeczy. Jest ona wyłączona zarówno wtedy, gdy nabywca ma świadomość, że zbywca nie jest uprawniony do zbycia rzeczy, jak również wtedy, gdy brak świadomości jest wynikiem niedbalstwa[2]. Nabywca jest wówczas w złej wierze i nie ma możliwości nabycia własności od nieuprawnionego.

Na marginesie, co do kwestii dobrej lub złej wiary nabywcy pochodzącego z kradzieży samochodu wypowiedział się Sąd Najwyższy, podkreślając, że nabywca samochodu powinien zachować, stosownie do okoliczności, szczególną ostrożność w celu upewnienia się, czy samochód nie pochodzi z kradzieży, a zwłaszcza wtedy, gdy zbywcą nie jest osoba zajmująca się obrotem samochodami – patrz szerzej: Uchwała SN z dnia 30 marca 1992 r., III CZP 18/92.

Ze sformułowania komentowanego przepisu wynika, że oprócz dobrej wiary nabywcy istotną przesłanką nabycia własności rzeczy ruchomej od osoby nieuprawnionej jest także wydanie rzeczy nabywcy. Nabywca staje się właścicielem rzeczy ruchomej z chwilą objęcia jej w posiadanie.

Ochrona nabywcy w dobrej wierze, przewidziana w art. 169 § 1 KC ulec może jednak ograniczeniu w sytuacji, gdy właściciel rzecz zgubił lub mu ją skradziono albo też utracił ją w inny sposób. Mowa tu o rzeczach, nad którymi władanie nieuprawniony zbywca uzyskał wadliwe. W tych wypadkach dodatkową przesłanką nabycia własności jest upływ trzech lat od chwili utraty rzeczy przez właściciela. Jeśli zatem zbycie nastąpiło po upływie tego terminu, prawo własności przechodzi na nabywcę w dobrej wierze z chwilą wydania rzeczy[3]. Natomiast jeżeli zbycie i wydanie rzeczy nastąpiły przed upływem tego trzyletniego terminu, nabywca stanie się właścicielem, gdy termin ten zakończy swój bieg, i to pod warunkiem, że nabywca pozostaje nieświadomy, co do nieuprawnionego rozporządzania rzeczą przez osobę, od której nabył dany przedmiot czyli nadal w chwili spełnienia tej dodatkowej przesłanki jest w dobrej wierze.

Podstawa prawna:

art. 169 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tj.: tj.: Dz. U. 2017 poz. 459).

 

[1] Nabycie własności ruchomości od nieuprawnionego, Kraków 1998; W. Kowalski, Nabycie własności dzieła sztuki od nieuprawnionego, Kraków 2004;

[2] J. Majorowicz Komentarz, t. I, 1972, s. 465)

[3] Wyrok SN z dnia 28 sierpnia 1984 r., I CR 261/84;

 

Najem

Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz (lokal, środek transportu, urządzenie) do używania (korzystania zgodnie z przeznaczeniem) przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
Uwaga! Jeżeli oddaje się rzecz do wykorzystania, czyli użytkowania, czerpanie pożytków będzie już dzierżawą, niezależnie od tego jak nazwiemy umowę. Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.
Kodeks cywilny art. 659

Zobacz:
Porada: Finansowanie wyposażenia firmy
Porada: Wybór lokalizacji oraz lokalu na siedzibę przedsiębiorcy
Porada: Formy użytkowania lokalu a obowiązki podatkowe
Umowa dzierżawy
Umowa o usługi administracyjne, sekretarskie i zarządzania
Porada: Finansowanie wyposażenia firmy
Umowa najmu lokalu i powierzchni
Opodatkowanie umowy najmu
Nowa ustawa o prawach konsumenta - część trzecia
Nowa ustawa o prawach konsumenta - część czwarta
Porada: jak wybrać magazyn/skład na produkty i towary
News: Zmiana dotycząca nowych druków zeznań, informacji, oświadczeń oraz wzorów deklaracji PIT, CIT, VAT i ZUS

Nakłady
Nakłady konieczne

Nakłady poniesione na określone dobro np. na rzecz lokal, samochód, czyli na przedmiot umowy celem utrzymania jej w stanie zdatnym do korzystania z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem.

 

Negocjacje

Jedno z narzędzi rozwiązywania problemów i konfliktów. Podstawowy mechanizm porozumiewania się, dzięki któremu strony osiągają możliwie korzystne rozwiązanie konfliktu interesów. Dwustronny proces komunikowania się, którego celem jest osiągnięcie porozumienia, gdy przynajmniej jedna strona nie zgadza się z daną opinią lub z danym rozwiązaniem sytuacji. Negocjacje to sposób porozumienia się w celu rozwiązania konfliktu oraz dojścia do porozumienia obydwu stron, proces wzajemnego poszukiwania takiego rozwiązania, które satysfakcjonowałoby zaangażowane w konflikt strony. Skuteczne negocjacje – bazują na umiejętności rozpoznawania potrzeb adwersarzy, ich wzajemnym powiązaniu lub kompromisie pomiędzy nimi. Rzeczywiste potrzeby adwersarzy zwykle są ukryte i mogą znaczenie odbiegać od zgłaszanych interesów i celów, które są tylko pewnymi pomysłami na zaspokojenie tych potrzeb.

Negocjacje oparte na zasadach powinny uwzględniać:

  • oddzielenie ludzi od problemu,
  • skupienie się na interesach a nie na stanowiskach,
  • poszukiwanie możliwości w celu osiągnięcia korzyści dla obu stron,
  • nacisk na stosowanie obiektywnych kryteriów.
Negocjacje (rokowania)

Jeżeli strony prowadzą negocjacje w celu zawarcia oznaczonej umowy, umowa zostaje zawarta, gdy strony dojdą do porozumienia co do wszystkich jej postanowień, które były przedmiotem negocjacji.
Kodeks cywilny Art. 72 § 1, Art. 66

Zobacz:
Instrukcja: Udział w przetargu
Procedura: Współpraca i przepływ informacji: przedsiębiorca - banki
Metody rozwiązywania sporów pomiędzy przedsiębiorcami (B2B) a także sporów przedsiębiorcy z konsumentem (B2C)

Niedozwolone postanowienia umowne

Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy.
Katalog postanowień uznanych za niedozwolone przez ustawodawcę zawarty w Art. 3853kodeksu cywilnego jest katalogiem otwartym i ma na celu ujednolicenie orzecznictwa w tym przedmiocie.
Patrz strona  UOKIK.

Zobacz:
Nowe niedozwolone klauzule w rejestrze UOKiK w październiku 2013 r
Przykład z życia: Wątpliwości należy tłumaczyć na niekorzyść strony, która redagowała umowę
Kazus: prawo żądania zwrotu zapłaty a konieczność przedstawienia paragonu fiskalnego, niedozwolone klauzule umowne

Niematerialne i prawne wartości

Wartości to dobra, które mogą mieć postać niematerialną (np. utwory muzyczne, artystyczne w tym artystyczne wykonania, filmy, obraz) lub wynikać z prawa (zobowiązania), a więc być samo w sobie dobrem prawnym (opcje, skapitalizowane dzierżawy, derywaty drugiego stopnia).Zgodnie z ustawą o rachunkowości niematerialne wartości to nabyte przez jednostkę, zaliczane do aktywów trwałych, prawa majątkowe nadające się do gospodarczego wykorzystania, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, przeznaczone do używania na potrzeby jednostki, a w szczególności:
a) autorskie prawa majątkowe, prawa pokrewne, licencje, koncesje,
b) prawa do wynalazków, patentów, znaków towarowych, wzorów użytkowych oraz zdobniczych,
c) know-how.
W przypadku wartości niematerialnych i prawnych oddanych do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu, zalicza się je do aktywów trwałych jednej ze stron umowy, zgodnie z warunkami określonymi w art. 4 ust.4 ustawy o rachunkowości. Do wartości niematerialnych i prawnych zalicza się również nabytą wartość firmy oraz koszty zakończonych prac rozwojowych;

Zobacz:
Jak skutecznie chronić własność intelektualną?
Porada: ochrona majątku przedsiębiorstwa
Porada: jakie koszty utrzymania/ eksploatacji lokalu można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu w działalności mikroprzedsiębiorcy

Nieuczciwa praktyka rynkowa

Hasła powiązane: konsument, przedsiębiorca, błąd,  

Nieuczciwa praktyka rynkowa to takie działania przedsiębiorcy wprowadzające w błąd, sprzeczne z prawem i dobrymi obyczajami, które w przeciwieństwie do czynu nieuczciwej konkurencji nie są skierowane przeciw konkurencyjności na rynku tylko wobec konsumenta.

Ustawa o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, określa nieuczciwe praktyki rynkowe w działalności gospodarczej i zawodowej oraz zasady przeciwdziałania tym praktykom w interesie konsumentów (patrz konsument)  i w interesie publicznym.

Praktyka rynkowa stosowana przez przedsiębiorców wobec konsumentów jest nieuczciwa, jeżeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i w istotny sposób zniekształca lub może zniekształcić zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta przed zawarciem umowy dotyczącej produktu, w trakcie jej zawierania lub po jej zawarciu. 

Za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje się w szczególności praktykę rynkową wprowadzającą w błąd oraz agresywną praktykę rynkową, a także stosowanie sprzecznego z prawem kodeksu dobrych praktyk, jeżeli działania te spełniają przesłanki określone powyżej.

Za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje się prowadzenie działalności w formie systemu konsorcyjnego (znane również jako system argentyński,rozumie się przez to prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na zarządzaniu mieniem gromadzonym w ramach grupy z udziałem konsumentów, utworzonej w celu sfinansowania zakupu produktu na rzecz uczestników grupy Art. 2 pkt. 10 o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym)  lub organizowanie grupy z udziałem konsumentów w celu finansowania zakupu w systemie konsorcyjnym.

Podstawa prawna:

Ustawa z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym

Art. 1, 3, 4

Zobacz:
Kazus: środki posiadane przez Prezesa UOKiK w celu usuwania skutków naruszeń zbiorowych interesów konsumentów

 

Pomóż Nam Działać Szybciej. Jeśli nie My razem, to kto? Bo kiedy, jeśli nie teraz?

Mikroporady.pl w miesiącu odwiedza ponad 40000 unikalnych użytkowników

Przekaż ico-1procent Podatku PIT

KRS: 0000318482 - Wpisz w Deklaracji

Dlaczego warto?

przekaż darowiznę

• do 6% dochodu - osoby fizyczne
• do 10% dochodu - osoby prawne



Określ kwotę i przekaż darowiznę

dalej
 
x

Jeśli czytasz teraz nasze Porady i pomagają, wspomóż nas darowizną 10 zł.